رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند، توسعه حملونقل ریلی را یکی از مهمترین پیشنیازهای تحول در اقتصاد کشور، کاهش مصرف سوخت، توسعه سواحل جنوبی و افزایش تابآوری زنجیره تأمین دانست و گفت: بیتوجهی به این بخش موجب شده ایران با وجود تأکید اسناد بالادستی، همچنان فاصله زیادی با اهداف تعیینشده در حوزه حملونقل ریلی داشته باشد.
سیدطهحسین مدنی در گفت و گو با پایگا خبری حکمرانی هوشمند، با اشاره به ضرورت انتقال صنایع آببر و آلاینده به سواحل جنوبی کشور، گفت: انتقال صنایع آلاینده و آببر مانند صنایع فولادی که عمدتاً در مرکز کشور قرار گرفتهاند، در صورت تحقق پیشنیازهای آن، مورد استقبال این صنایع نیز قرار خواهد گرفت؛ اما نبود یکی از مهمترین پیشنیازها یعنی توسعه خطوط ریلی به سمت سواحل جنوب کشور، مانعی بزرگ برای اجرای آن محسوب میشود.
وی افزود: علیرغم مزیتهای بسیار بالای حملونقل ریلی و تأکید اسناد بالادستی بر جابهجایی هرچه بیشتر بار کشور توسط شبکه ریلی، به دلیل غفلتهایی که در طول سالهای گذشته وجود داشته، همچنان با اهداف تعیینشده فاصله زیادی داریم.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با تأکید بر مزیتهای اقتصادی راهآهن، مصرف سوخت را یکی از مهمترین برتریهای حملونقل ریلی نسبت به جادهای عنوان کرد و گفت: بررسی آمارهای شرکت راهآهن و مقایسه آن با آمار سازمان راهداری نشان میدهد یک قطار با دو هزار تن بار، در هر کیلومتر هفت لیتر گازوئیل مصرف میکند که معادل ۳.۵ سیسی به ازای هر تن بار در هر کیلومتر است، اما این عدد برای یک کامیون ۱۸ چرخ با ۱۵ تن بار، معادل ۳۳.۳ سیسی به ازای هر تن در هر کیلومتر است.
مدنی ادامه داد: طبق این آمار، مصرف گازوئیل در حملونقل جادهای ۹.۵ برابر حملونقل ریلی است و یکی از مهمترین دلایلی که برنامههای توسعه کشور بر گسترش حملونقل ریلی تأکید کردهاند، همین مصرف سوخت کمتر نسبت به حملونقل جادهای است.
وی با اشاره به فاصله زیاد وضعیت موجود با اهداف برنامههای توسعه اظهار کرد: با وجود اختلاف چشمگیر در مصرف سوخت حملونقل بار ریلی و جادهای و علیرغم تأکید قانون برنامه ششم توسعه مبنی بر افزایش سهم حملونقل ریلی بار به ۳۰ درصد، آخرین آمارها نشان میدهد تنها حدود هشت درصد بار کشور توسط راهآهن جابهجا میشود.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند کاهش آلودگی هوا را از دیگر مزیتهای توسعه شبکه ریلی دانست و گفت: سوختن هر هزار لیتر گازوئیل حدود دو هزار و ۶۰۰ گرم دیاکسیدکربن وارد هوا میکند و طبق آمارهای جهانی، هزینه هر تن دیاکسیدکربن برای محیط زیست و سلامت انسان حدود ۱۹۰ دلار است. بنابراین اگر سهم حملونقل ریلی بار به ۳۰ درصد میرسید، تولید دیاکسیدکربن حدود چهار میلیون و ۷۰۰ هزار تن کاهش پیدا میکرد و نزدیک به ۸۹۳ میلیون دلار، از هزینههای زیستمحیطی کاسته میشد.
مدنی همچنین توسعه حملونقل ریلی را بخشی از نظام جامع لجستیک کشور دانست و اظهار کرد: لجستیک تمامی فرآیندهای جریان منابع از یک مبدأ به یک مقصد را در بر میگیرد و در بُعد عملیاتی، سازمانها، نهادها، سامانهها و زیرساختهای گستردهای از جمله سازمان راهداری، بنادر، شبکههای حملونقل ریلی، جادهای، هوایی، سامانه جامع انبارها، سپهتن، ثبت سفارش و دوربینهای نظارت جادهای را شامل میشود.
وی افزود: اختلال در هر کدام از این بخشها میتواند به بروز چالشهای اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیتی منجر شود و بسیاری از کشورهای دنیا با درک جایگاه عمیق لجستیک، به سمت هوشمندسازی فرآیندهای این حوزه حرکت کردهاند.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با اشاره به اهمیت حملونقل در تأمین کالاهای اساسی، گفت: لجستیک و حملونقل یکی از مهمترین حوزههای مرتبط با ایمنی غذایی است، زیرا تولید، نگهداری و توزیع مواد غذایی و دارو بدون وجود زنجیره تأمین پایدار ممکن نیست و آثار هرگونه اختلال در لجستیک و مسیرهای حمل، خیلی زود در دسترسی مردم به مواد غذایی و دارو نمایان میشود.
مدنی با مقایسه حملونقل زمینی و دریایی نیز اظهار کرد: در حملونقل زمینی هرچه فناوری پیشرفت کرده، نیاز به توسعه زیرساختها نیز افزایش یافته است. از مسیرهای خاکی گرفته تا جادههای مدرن، خطوط ریلی و شبکههای ریلی برقی، همواره توسعه ناوگان نیازمند توسعه همزمان زیرساخت بوده است، در حالی که دریا به صورت طبیعی بستری آماده برای حرکت شناورها فراهم میکند.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند در پایان گفت: توسعه حملونقل ریلی صرفاً یک پروژه عمرانی نیست، بلکه اقدامی راهبردی برای کاهش مصرف سوخت، کاهش آلودگی هوا، توسعه اقتصاد دریا محور، افزایش بهرهوری صنایع، تقویت زنجیره تأمین و ارتقای تابآوری اقتصادی کشور به شمار میرود و بیتوجهی به این بخش، هزینههای سنگینی را به اقتصاد ملی تحمیل خواهد کرد.
انتهای پیام