منصور یوسفی کارشناس ارشد مدیریت کارآفرینی در مقاله « شهر هوشمند و مدیریت پایدار انرژی و حمل ونقل» عنوان کرد که عواملی مانند حکمرانی هوشمند، مدیریت یکپارچه شهری، توسعه زیرساختهای فناوری و مشارکت شهروندان نقش تعیینکنندهای در موفقیت برنامههای هوشمندسازی دارند.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند در چکیده این مقاله آمده است:
امروزه رشد سریع شهرنشینی، افزایش مصرف انرژی، گسترش ترافیک شهری و تشدید آلودگیهای زیستمحیطی به یکی از مهمترین چالشهای شهرهای جهان تبدیل شده است. در این شرایط، شهرهای هوشمند بهعنوان رویکردی نوین در مدیریت شهری مطرح شدهاند که با بهرهگیری از فناوریهای اطلاعات و ارتباطات، اینترنت اشیا، دادههای کلان و سامانههای هوشمند، بهدنبال بهینهسازی مصرف منابع، ارتقای کیفیت خدمات شهری و دستیابی به توسعه پایدار هستند. در این میان، مدیریت پایدار انرژی و حملونقل از مهمترین ابعاد شهرهای هوشمند محسوب میشود؛ زیرا این دو بخش سهم قابلتوجهی در مصرف منابع، تولید آلایندهها و کیفیت زندگی شهروندان دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش شهرهای هوشمند در مدیریت پایدار انرژی و حملونقل و تبیین راهکارهای مؤثر در این زمینه انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفیتحلیلی است. گردآوری دادهها به روش کتابخانهای و از طریق مطالعه کتابها، مقالات علمی، پایاننامهها، گزارشهای پژوهشی و منابع معتبر داخلی و خارجی صورت گرفته است. اطلاعات جمعآوریشده با استفاده از روش تحلیل کیفی مورد بررسی و تفسیر قرار گرفتهاند.
یافتههای پژوهش نشان میدهد که استفاده از فناوریهای هوشمند در حوزه انرژی و حملونقل میتواند نقش مؤثری در کاهش مصرف انرژی، کاهش ترافیک، کاهش آلودگی هوا و افزایش بهرهوری خدمات شهری داشته باشد. همچنین نتایج نشان داد که توسعه شبکههای برق هوشمند، ساختمانهای هوشمند، انرژیهای تجدیدپذیر، سامانههای حملونقل هوشمند و تحلیل دادههای شهری از مهمترین ابزارهای مدیریت پایدار در شهرهای هوشمند بهشمار میروند. علاوه بر این، عواملی مانند حکمرانی هوشمند، مدیریت یکپارچه شهری، توسعه زیرساختهای فناوری و مشارکت شهروندان نقش تعیینکنندهای در موفقیت برنامههای هوشمندسازی دارند.
نتایج پژوهش حاکی از آن است که شهرهای هوشمند میتوانند با مدیریت بهینه انرژی و حملونقل، زمینه تحقق توسعه پایدار، حفاظت از محیطزیست و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان را فراهم سازند. با این حال، تحقق این اهداف مستلزم سرمایهگذاری در زیرساختهای فناورانه، تدوین سیاستهای جامع و تقویت همکاری میان نهادهای شهری است.
این مقاله سال ۱۴۰۵ در بیست و چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های مدیریت و علوم انسانی در ایران منتشر شده است.
انتهای پیام