سارا اسماعیلی مقدم در مقالهای با عنوان «ارائه چارچوب مفهومی تبیین رابطه قابلیتهای هوش مصنوعی سازمانی، قابلیتهای حسابداری مدیریت و حکمرانی مالی هوشمند در شهرداریها مطالعه موردی شهرداری کلان شهر رشت» عنوان کرد که که تحقق حکمرانی مالی هوشمند در شهرداری کلانشهر رشت مستلزم همافزایی میان قابلیتهای هوش مصنوعی سازمانی، قابلیتهای حسابداری مدیریت و آمادگی سازمانی دیجیتال است.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، در چکیده این مقاله آمده است:
تحول دیجیتال و توسعه فناوریهای هوشمند الگوهای سنتی مدیریت مالی در سازمانهای عمومی را با دگرگونیهای اساسی مواجه ساخته است. در این میان قابلیتهای هوش مصنوعی سازمانی بهعنوان یکی از قابلیتهای راهبردی عصر دیجیتال ظرفیت قابلتوجهی برای ارتقای کیفیت تحلیلهای مالی، پیشبینی روندهای آینده، بهبود کنترلهای داخلی و پشتیبانی از تصمیمگیریهای مدیریتی فراهم میکنند. بااینحال بهرهگیری اثربخش از قابلیتهای هوش مصنوعی سازمانی در سازمانهای عمومی صرفاً به استقرار فناوری وابسته نیست، بلکه مستلزم وجود قابلیتهای سازمانی مکمل برای تبدیل دادههای فناورانه به اطلاعات مدیریتی و تصمیمهای اثربخش است. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی برای تبیین نقش قابلیتهای هوش مصنوعی در تحقق حکمرانی مالی هوشمند با تأکید بر نقش واسط مفهومی قابلیتهای حسابداری مدیریت در شهرداری کلانشهر رشت انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مفهومی و مبتنی بر تحلیل ادبیات نظری سه حوزه قابلیتهای هوش مصنوعی سازمانی، قابلیتهای حسابداری مدیریت و حکمرانی مالی هوشمند را در قالب یک مدل یکپارچه بررسی میکند. چارچوب پیشنهادی بر پایه نظریه مبتنی بر منابع، نظریه قابلیتهای پویا و نظریه پردازش اطلاعات سازمانی توسعه یافته است. بر اساس مدل ارائهشده، قابلیتهای هوش مصنوعی از طریق تحلیل هوشمند دادههای مالی، اتوماسیون فرآیندها، تحلیل پیشبینانه و پردازش هوشمند اطلاعات زمینه ارتقای قابلیتهای حسابداری مدیریت را فراهم میکنند. این قابلیتها نیز با بهبود بودجهریزی، گزارشگری مدیریتی، کنترل هزینه، ارزیابی عملکرد و پشتیبانی تصمیمگیری نقش میانجی در توسعه حکمرانی مالی هوشمند ایفا میکنند. چارچوب مفهومی پیشنهادی نشان میدهد که تحقق حکمرانی مالی هوشمند در شهرداری کلانشهر رشت مستلزم همافزایی میان قابلیتهای هوش مصنوعی سازمانی، قابلیتهای حسابداری مدیریت و آمادگی سازمانی دیجیتال است.
این مقاله سال ۱۴۰۵ در دومین همایش بین المللی مطالعات علمی در علوم انسانی، مدیریت و حقوق منتشر شده است.
انتهای پیام
