یک استاد دانشگاه در اندونزی با تأکید بر اینکه ایجاد «روستای هوشمند» تنها با ورود فناوریهای دیجیتال به مدیریت روستا محقق نمیشود، گفت: رهبری هوشمند، حکمرانی هوشمند، تصمیمگیری مبتنی بر داده و سنجش ارزش عمومی باید در کنار فناوری قرار گیرند.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، پروفسور «دیاه موتیارین»، استاد برنامه علوم حکمرانی در دانشکده علوم اجتماعی و سیاسی دانشگاه محمدیه یوگیاکارتا (UMY) اندونزی، در یک کارگاه تخصصی درباره روستاهای هوشمند تأکید کرد که تحول دیجیتال در روستاها نباید صرفاً به ایجاد نرمافزارها و سامانههای جدید محدود شود.
وی گفت: روستاها یکی از مهمترین نقاط ارائه خدمات عمومی هستند و دولتهای محلی مستقیماً با نیازهای اداری، اجتماعی، اقتصادی و زیستمحیطی مردم مواجهاند. به همین دلیل، تغییر انتظارات جامعه در عصر دیجیتال باید با تغییر در شیوه اداره روستاها همراه شود.
موتیارین با اشاره به ضرورت حرکت روستاها به سمت حکمرانی دادهمحور افزود: «روستای هوشمند با رهبری هوشمند آغاز میشود، با حکمرانی هوشمند تقویت میشود و از طریق ارزش عمومی سنجیده میشود.»
این استاد دانشگاه با بیان اینکه فناوری تنها یکی از اجزای اکوسیستم روستای هوشمند است، اظهار کرد: وجود اپلیکیشن، پلتفرم دیجیتال یا سامانه اطلاعاتی بهتنهایی به معنای ایجاد یک دولت محلی هوشمند نیست.
وی افزود: برای تحقق روستای هوشمند باید چهار عنصر مردم، نهادها، فناوری و اکوسیستم همزمان تقویت شوند.
به گفته وی، مردم باید از سواد دیجیتال برخوردار باشند و امکان مشارکت آنها در فرآیندهای حکمرانی فراهم شود. از سوی دیگر، نهادهای محلی نیز باید از قوانین، فرآیندهای شفاف و سازوکارهای پاسخگویی برخوردار باشند.
موتیارین ادامه داد: فناوری نیز باید بر بستر داده، پلتفرمهای مناسب و زیرساختهای امن توسعه پیدا کند و در کنار آن، بازیگران مختلف از جمله شرکتهای اقتصادی روستایی، دانشگاهها، انجمنهای محلی و بخش خصوصی در اکوسیستم حکمرانی مشارکت داشته باشند.
وی تأکید کرد که مدیران محلی نیز نباید صرفاً کاربر فناوری باشند، بلکه باید توانایی تحلیل تغییرات، ایجاد چشمانداز، تصمیمگیری مبتنی بر داده، هماهنگ کردن بازیگران مختلف و یادگیری مستمر را داشته باشند.
این استاد دانشگاه با اشاره به ضرورت عبور از مرحله دولت الکترونیک گفت: دیجیتالی کردن خدمات به معنای انتقال اطلاعات و خدمات از فضای سنتی به بستر اینترنت نیست، بلکه مرحله بعدی باید به ایجاد دولت دیجیتال، حکمرانی مبتنی بر داده و در نهایت حکمرانی پلتفرمی منجر شود.
وی افزود: این رویکرد میتواند زمینه یکپارچهسازی دادهها و همکاری میان دستگاهها و ذینفعان مختلف را فراهم کند.
موتیارین چهار اصل شفافیت، مشارکت، پاسخگویی و امنیت را از اصول اساسی حکمرانی دیجیتال در سطح روستا دانست و گفت: فناوری باید برای تقویت ارزش عمومی به کار گرفته شود، نه اینکه صرفاً تعداد اپلیکیشنهای دولتی افزایش پیدا کند.
وی تصریح کرد: موفقیت یک روستای هوشمند را نباید با تعداد سامانهها و برنامههای دیجیتالی آن سنجید، بلکه باید بررسی کرد که این فناوریها تا چه اندازه توانستهاند کیفیت زندگی و خدمات عمومی را بهبود دهند.
این استاد دانشگاه برای تحقق حکمرانی دادهمحور، پیشنهاد ایجاد یک نظام یکپارچه با عنوان «یک روستا، یک داده، یک داشبورد» را مطرح کرد.
بر اساس این پیشنهاد، اطلاعات مربوط به توسعه، خدمات عمومی، اقتصاد، مسائل اجتماعی، محیط زیست و بودجه روستا در یک اکوسیستم دادهای یکپارچه قرار میگیرد تا مدیران محلی بتوانند تصمیمهای دقیقتر و سریعتری اتخاذ کنند.
موتیارین همچنین هفت اقدام راهبردی را برای توسعه روستاهای هوشمند پیشنهاد کرد؛ نخست، تعیین چشمانداز روستای هوشمند متناسب با نیازهای محلی؛ دوم، ایجاد نظام یکپارچه داده روستا؛ سوم، بازطراحی خدمات و تمرکز بر خدماتی که بیشترین ارزش را برای مردم ایجاد میکنند.
وی چهارمین اقدام را تقویت منابع انسانی از طریق افزایش مهارتهای دیجیتال و مدیریتی عنوان کرد و افزود: پنجمین گام، یکپارچهسازی پلتفرمها با توجه به قابلیت همکاری و امنیت دادههاست.
به گفته وی، فعال کردن اکوسیستم همکاری با شرکتهای اقتصادی روستا، دانشگاهها، انجمنها و بخش خصوصی و همچنین سنجش آثار اقتصادی، اجتماعی، محیط زیستی و خ دماتی، دو گام دیگر در مسیر تحقق روستای هوشمند هستند.
موتیارین با تأکید بر اینکه ارزیابی تحول دیجیتال نباید صرفاً بر اساس تعداد خدمات دیجیتال انجام شود، گفت: زمان ارائه خدمات، میزان رضایت مردم، سطح مشارکت و فراگیری، افزایش درآمد، تابآوری جامعه و میزان اعتماد عمومی باید از شاخصهای ارزیابی روستای هوشمند باشند.
وی افزود: هدف اصلی از هوشمندسازی، تولید ارزش عمومی است و فناوری زمانی ارزشمند خواهد بود که بتواند خدمات عمومی را سریعتر و شفافتر کند، اقتصاد محلی را تقویت کند و امکان مشارکت بیشتر مردم را فراهم آورد.
این رویکرد نشان میدهد که مفهوم روستای هوشمند در اندونزی در حال عبور از یک نگاه صرفاً فناورانه است و به سمت الگویی حرکت میکند که در آن داده، حکمرانی، مشارکت شهروندان، ظرفیت نهادی و ارزش عمومی در کنار یکدیگر قرار میگیرند.
انتهای پیام