با گسترش ادبیات شهرهای هوشمند، توجه به مفهوم حکمرانی هوشمند بهطور چشمگیری افزایش یافته است. با این حال، همانطور که در متن گزارش تأکید میشود، «درک مفهومی ما از آن هنوز محدود است». پژوهش حاضر تلاش کرده این خلأ نظری را از طریق بررسی نظاممند ادبیات و انجام تحلیل تجربی پر کند و به یک مدل تحقیقاتی منسجم دست یابد.
بر اساس این مطالعه، سه بُعد اصلی برای مفهومسازی حکمرانی هوشمند شناسایی شده است:
- عناصر تعریفکننده
- نتایج مورد انتظار
- راهبردهای اجرا
این سه بُعد، چارچوبی تحلیلی برای مطالعه و ارزیابی الگوهای مختلف حکمرانی در شهرهای هوشمند فراهم میکنند.
تعریف حکمرانی هوشمند؛ فراتر از فناوری
در یکی از تعاریف کلیدی آمده است:
حکومت هوشمند در مورد آینده خدمات عمومی است، در مورد کارایی بیشتر، رهبری جامعه، کار تلفن همراه و بهبود مستمر از طریق نوآوری است.
همچنین IGI Global، حکمرانی هوشمند را چنین تعریف میکند:
استفاده از فناوری و نوآوری برای تسهیل و حمایت از تصمیمگیری و برنامهریزی پیشرفته در نهادهای حاکم.
با این حال، تحلیل ادبیات نشان میدهد که حکمرانی هوشمند صرفاً یک پروژه فناورانه نیست. پاسخدهندگان در بخش تجربی پژوهش تأکید کردهاند که این مفهوم بیش از آنکه یک «تغییر تکنولوژیک» باشد، نوعی «تغییر اجتماعی» در شیوه اداره شهر است.
شش عنصر کلیدی حکمرانی هوشمند
مرور نظاممند ادبیات، شش عنصر تعریفکننده را شناسایی کرده است:
- استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT)
- همکاری و مشارکت خارجی
- هماهنگی داخلی
- فرآیند تصمیمگیری هوشمند
- مدیریت الکترونیک
- نتایج هوشمند
به عنوان نمونه، در ادبیات اشاره شده است که حکمرانی هوشمند به معنای «استفاده از کانالهای ارتباطی جدید برای شهروندان» نظیر «حکومت الکترونیکی» و «دموکراسی الکترونیکی» است.
از سوی دیگر، باتاگان تأکید میکند:
حکومت هوشمند به معنای همکاری در میان ادارات و با جوامع، کمک به ارتقای رشد اقتصادی و در مهمترین سطح انجام عملیات و خدمات واقعاً شهروند محور است.
نتایج مورد انتظار حکمرانی هوشمند
تحلیل کیفی پژوهش، ۹ نتیجه مطلوب را شناسایی کرده که میتوان آنها را در سه سطح طبقهبندی کرد:
۱. نتایج مرتبه اول (تغییر در دولت)
- دولت کارآمدتر
- آمادگی برای مدیریت بلایا
۲. نتایج مرتبه دوم (تغییر در رابطه دولت و شهروندان)
- خدمات شهروندمحور
- تعامل با شهروندان
- برند شهری قوی
۳. نتایج مرتبه سوم (بهبود وضعیت شهر)
- رشد اقتصادی
- شمول اجتماعی
- عملکرد زیستمحیطی
- افزایش شهروندان تحصیلکرده
به عنوان مثال، در یکی از منابع آمده است:
سیستمهای حکمرانی هوشمند به سازماندهی و ارائه خدمات به روشی بسیار کارآمدتر کمک میکنند.
جالب آنکه در ارزیابی تجربی، رشد اقتصادی و خدمات شهروندمحور بالاترین امتیاز را دریافت کردهاند، در حالی که «آمادگی برای مدیریت بلایا» کمترین امتیاز را داشته است.
راهبردهای اجرای حکمرانی هوشمند
پژوهش نشان میدهد تحقق حکمرانی هوشمند نیازمند مجموعهای از اقدامات هماهنگ است، نه یک ابزار واحد. مهمترین راهبردها عبارتاند از:
- قانونگذاری و چارچوبهای تنظیمگری
- سیاستهای حمایتی و توسعه نوآوری
- توسعه زیرساختهای ICT
- تحول سازمانی
- حکومت مشارکتی
در این زمینه تأکید شده است:
«حکومت هوشمند، پذیرش گستردهای از یک مدل حکومتمحور جامعهمحور است که ارتباط بیشتر با فناوریهای جدید تسهیل میشود.»
یافتههای تجربی نیز نشان میدهد «حکومت مشارکتی» بالاترین امتیاز را در میان استراتژیهای اجرا کسب کرده است؛ موضوعی که اهمیت مشارکت شهروندان را در تحقق حکمرانی هوشمند برجسته میکند.
اصلاح مدل نظری؛ حذف همپوشانی و افزودن نوآوری
در بازنگری مدل اولیه، دو اصلاح اساسی انجام شد:
- حذف «نتایج» از عناصر تعریفکننده برای جلوگیری از تداخل متغیر مستقل و وابسته
- تفکیک میان عناصر ذاتی حکمرانی هوشمند و راهبردهای اجرا
مهمترین یافته جدید پژوهش تجربی، شناسایی «نوآوری» به عنوان یک عنصر تعیینکننده بود؛ عنصری که در ادبیات شهرهای هوشمند مطرح شده اما کمتر بهعنوان جزء هستهای حکمرانی هوشمند شناخته شده بود.
بر همین اساس، مدل نهایی حکمرانی هوشمند بر سه پایه استوار شد:
- فرآیندهای سازمانی
- استفاده از فناوری
- نوآوری
کارکردهای مدل حکمرانی هوشمند
مدل ارائهشده میتواند برای سه هدف پژوهشی به کار رود:
- شناسایی پیکربندیهای مختلف حکمرانی هوشمند در شهرهای گوناگون
- تحلیل تأثیرات حکمرانی هوشمند بر کارایی دولت، رشد اقتصادی و تعامل با شهروندان
- تبیین تفاوتها بر اساس سیاستها، اقدامات سازمانی و زمینههای فرهنگی
در نهایت، این مدل نشان میدهد که حکمرانی هوشمند هم میتواند متغیر توضیحدهنده باشد و هم متغیر تبیینشونده؛ یعنی هم پیامد سیاستهاست و هم عامل ایجاد نتایج شهری.
جمعبندی
این پژوهش با ترکیب تحلیل نظری و تجربی، چارچوبی سهبعدی برای فهم حکمرانی هوشمند ارائه میدهد. یافتهها نشان میدهد که تحقق این الگو مستلزم نگاه یکپارچه به فناوری، فرآیندهای سازمانی و نوآوری است.
اگر شهرهای هوشمند به دنبال دستیابی به رشد اقتصادی، خدمات شهروندمحور و پایداری محیطی هستند، باید حکمرانی هوشمند را نه به عنوان یک پروژه فناورانه، بلکه به مثابه یک تحول ساختاری و اجتماعی در شیوه اداره شهر در نظر بگیرند.
انتهای پیام