مؤسسه شهری منچستر در دانشگاه منچستر در مطلبی درباره آینده حکمرانی شهری، بر ضرورت عبور شهرها از ساختارهای پراکنده و جزیرهای و حرکت به سمت یک «شهر بههمپیوسته» تأکید کرده است؛ مدلی که در آن دستگاههای مختلف، شهروندان، دانشگاهها و سایر ذینفعان در فرآیند تولید دانش و تصمیمگیری شهری مشارکت داشته باشند.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، جو راوِتز، پژوهشگر مؤسسه شهری منچستر، در این مطلب که ۱۱ مارس ۲۰۲۶ منتشر شده، معتقد است شهرهای امروزی با مجموعهای از چالشهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی روبهرو هستند که الگوهای سنتی حکمرانی را با پرسشهای جدی مواجه کرده است.
به اعتقاد وی، یکی از مسائل اساسی این است که در شهرهای پیچیده امروزی مشخص نیست چه نهادی واقعاً شهر را اداره میکند و دانش چه گروههایی در تصمیمگیریها مورد توجه قرار میگیرد.
این پژوهشگر از مفهوم «هوش جمعی شهری» برای توضیح رویکردی استفاده میکند که در آن یادگیری، همکاری و خلق مشترک دانش میان گروههای مختلف شهری تقویت میشود.
بر اساس این دیدگاه، شهر تنها مجموعهای از سازمانهای دولتی نیست، بلکه شبکهای از ارتباطات اجتماعی، اقتصادی، فناوری، زیستمحیطی، سیاسی و فرهنگی است و حکمرانی مؤثر باید این ارتباطات را بهصورت یکپارچه در نظر بگیرد.
راوتز معتقد است یکی از مسیرهای مهم برای اصلاح حکمرانی شهری، عبور از ساختارهای موسوم به «شهر جزیرهای» به سمت شهر بههمپیوسته است؛ شهری که در آن دستگاهها و بخشهای مختلف به جای فعالیت جداگانه، از ظرفیتهای مشترک برای حل مسائل استفاده میکنند.
در این مسیر، فناوریهای دیجیتال نیز میتوانند نقش مهمی ایفا کنند. جمعسپاری، تحلیل احساسات شهروندان، سامانههای پشتیبان تصمیمگیری مبتنی بر هوش مصنوعی و پلتفرمهای مشارکت عمومی از جمله ابزارهایی هستند که میتوانند به مرحله جدیدی از حکمرانی شهری کمک کنند.
با این حال، نویسنده هشدار میدهد که توسعه فناوری به تنهایی برای ساختن حکمرانی بهتر کافی نیست. کاهش اعتماد عمومی به نهادهای دموکراتیک یکی از چالشهایی است که حتی شهرهای برخوردار از زیرساختهای دیجیتال پیشرفته نیز با آن مواجه هستند.
در این چارچوب، حکمرانی هوشمند باید علاوه بر فناوری، بر مشارکت، اعتماد، همکاری میان بخشهای مختلف و تولید مشترک دانش نیز استوار باشد.
راوتز در نهایت از ایدهای سخن میگوید که میتوان آن را «هوش جمعی انسان و هوش مصنوعی» نامید؛ مدلی که در آن AI به جای جایگزین کردن مشارکت انسانی، برای تقویت توانایی شهروندان و نهادها در تحلیل مسائل و تصمیمگیری جمعی مورد استفاده قرار میگیرد.
انتهای پیام