رئیس هیأت اندیشهورز نخبگان بسیج استان کرمانشاه، به تبیین الزامات اساسی برای عبور از جنگ اقتصادی آمریکا پرداخته و تأکید کرده است که مقابله با این فشارها فراتر از شعارهای سیاسی و دعوت به صبر است. به باور وی، «مقابله با فشار اقتصادی صرفاً با شعار و دعوت مردم به صبر بیشتر امکانپذیر نیست؛ بلکه تقویت تولید، حفظ قدرت خرید مردم، عدالت اقتصادی، تنوع شرکای تجاری و حکمرانی هوشمند، مهمترین الزامات افزایش تابآوری اقتصاد ایران است.»
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، پیمان لطیفی با اشاره به تغییر ماهیت منازعات راهبردی، خاطرنشان میکند که امروز «میدان نبرد تنها در مرزها و عرصه نظامی تعریف نمیشود؛ اقتصاد، افکار عمومی، امنیت روانی، تجارت خارجی، انرژی، زنجیره تأمین و حتی محاسبات روزمره خانوارها، بخشی از میدان قدرت ملی هستند.» این نگاه جامع، ضرورت بازتعریف راهبردهای دفاعی کشور در مواجهه با تحریمهای همهجانبه را آشکار میسازد.
رئیس هیأت اندیشهورز نخبگان بسیج کرمانشاه با تحلیل سیاست «فشار حداکثری» آمریکا از سال ۲۰۲۵، به این نکته کلیدی اشاره دارد که «فشار بر منابع درآمدی، محدودسازی تجارت و انتقال پول، افزایش هزینه مبادلات و ایجاد فشار بر ظرفیت حکمرانی و تابآوری اجتماعی، بخشهایی از راهبرد فشار اقتصادی دشمن را تشکیل میدهد.» او هشدار میدهد که این فشار زمانی به بحران اجتماعی تبدیل میشود که «با ضعف نهادی، بیاعتمادی و توزیع نامتوازن هزینهها همراه شود.»
نکته حائز اهمیت در تحلیل لطیفی، توجه به عوامل داخلی تشدیدکننده تحریمهاست. وی تصریح میکند: «احتکار، قاچاق، سوداگری، انحصار، فرار سرمایه، سوءاستفاده از رانت ارزی، اخلال در زنجیره توزیع و تصمیمهای اقتصادی غیرشفاف، در صورت وقوع، آثار تحریم را تشدید میکنند؛ بنابراین دشمن خارجی الزاماً نیازمند ایجاد همه مشکلات نیست و کافی است بر نقاط ضعف موجود فشار وارد کند.»
یکی از مهمترین بخشهای این گفتوگو به مسئله عدالت در توزیع هزینههای بحران اختصاص دارد. لطیفی با نقد رویکرد افزایش درصدی یکسان حقوق، تأکید میکند: «افزایش یکسان درصدی حقوق در ظاهر عادلانه به نظر میرسد، اما الزاماً به معنای عدالت اقتصادی نیست.» او با ذکر مثالی روشن، این ناعدالتی را تشریح میکند: «اگر حقوق فردی ۱۰ میلیون تومان باشد و ۲۰ درصد افزایش پیدا کند، ۲ میلیون تومان به دریافتی او افزوده میشود؛ در حالی که افزایش ۲۰ درصدی حقوق فردی با دریافتی ۵۰ میلیون تومان، ۱۰ میلیون تومان خواهد بود.»
وی راهکار را در «ترکیب افزایش پایه، ضریب جبرانی، حمایت هدفمند از دهکهای پائین و کنترل تورم» میداند و هشدار میدهد: «جامعه ممکن است فقر را تحمل کند، اما تحمل احساس تبعیض، بیعدالتی و بیپناهی بسیار دشوارتر است.»
لطیفی با تأکید بر اهمیت «اقتصاد درونزا اما برونگرا» میگوید: «تابآوری اقتصادی به معنای قطع ارتباط با جهان نیست، بلکه به معنای متنوعسازی ارتباطات است.» او معتقد است «هرچه تعداد شرکای تجاری، مسیرهای پرداخت، بازارهای صادراتی، منابع تأمین کالا و روشهای حملونقل بیشتر باشد، قدرت تحریمکننده برای ایجاد شوک کاهش مییابد.»
در این راستا، وی راهکارهای عملیاتی از جمله «قراردادهای بلندمدت فروش نفت و گاز، پیشفروش محدود و هدفمند انرژی در برابر تأمین کالا و سرمایه، تهاتر کالا و انرژی در چارچوبهای شفاف، توسعه پیمانهای پولی دوجانبه، ایجاد مسیرهای پرداخت مستقل از دلار، توسعه کریدور شمال ـ جنوب، سرمایهگذاری مشترک در زیرساخت» را پیشنهاد میکند.
در جمعبندی این گفتوگو، لطیفی به سه سرمایه کلیدی برای گذر از شرایط فعلی اشاره میکند: «سرمایه اقتصادی یعنی تولید، صادرات، ارزآوری، امنیت غذایی و انرژی؛ سرمایه اجتماعی یعنی اعتماد، عدالت، همبستگی و احساس مشارکت مردم؛ و سرمایه راهبردی یعنی روابط متوازن با شرق و دیگر کشورها، توسعه ارتباط با همسایگان، تنوعبخشی به بازارها و جلوگیری از قرار گرفتن اقتصاد کشور در معرض یک یا چند مسیر محدود.»
وی در پایان با تأکید بر نقش حکمرانی هوشمند، خاطرنشان میکند: «مهمترین پاسخ به فشار اقتصادی، نه صرفاً واکنش سیاسی و نه مقاومت شعاری، بلکه ساختن اقتصادی است که دشمن نتواند با فشار بر چند گلوگاه، معیشت و امید اجتماعی آن را متزلزل کند؛ دشمن را نباید با فرسوده کردن مردم شکست داد، بلکه باید با توانمند کردن مردم، مقاوم کردن اقتصاد و عادلانهتر کردن حکمرانی، امکان اثرگذاری فشار دشمن را از میان برد.»
انتهای پیام