محمد حبیبی کارشناس ارشد برنامه‌ریزی شهری در مقاله « تحلیل نقش حکمرانی هوشمند در ارتقای کیفیت برنامه ریزی و توسعه پایدار شهری» عنوان کرد که تحقق حکمرانی هوشمند نیازمند تلفیق زیرساخت‌های فناورانه با اصلاح ساختارهای مدیریتی، توسعه سرمایه اجتماعی، افزایش اعتماد عمومی، دسترسی آزاد به اطلاعات، تقویت مشارکت شهروندی و ایجاد هماهنگی میان ذی‌نفعان شهری است.

به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، در چکیده این مقاله آمده است:

گسترش فناوری‌های دیجیتال، داده‌محوری و شبکه‌های ارتباطی در دهه‌های اخیر، الگوی مدیریت و اداره شهرها را با تحول اساسی مواجه کرده است و مفهوم شهر هوشمند را به یکی از رویکردهای مهم در برنامه‌ریزی و حکمرانی شهری تبدیل کرده است. شهر هوشمند صرفاً به معنای استفاده از فناوری‌های نوین در ارائه خدمات شهری نیست، بلکه رویکردی جامع است که در آن فناوری، داده، سرمایه انسانی، مشارکت شهروندان، شفافیت، پاسخ‌گویی، همکاری میان نهادهای شهری و بخش خصوصی و ظرفیت‌های اجتماعی در جهت ارتقای کیفیت زندگی و تحقق توسعه پایدار به کار گرفته می‌شوند. در این میان، حکمرانی هوشمند به عنوان یکی از مهم‌ترین ابعاد شهر هوشمند، بر تغییر شیوه‌های سنتی تصمیم‌گیری، تقویت مشارکت عمومی، افزایش تعامل میان شهروندان و مدیریت شهری و ایجاد سازوکارهای شفاف و پاسخ‌گو تأکید دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مبانی نظری و پیشینه پژوهشی مرتبط با حکمرانی هوشمند در چارچوب شهر هوشمند انجام شده است و تلاش می‌کند مهم‌ترین مفاهیم، ابعاد، الزامات، ظرفیت‌ها و چالش‌های تحقق آن را تبیین کند. روش تحقیق، مروری و کتابخانه‌ای است و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعه منابع علمی، مقالات پژوهشی، کتاب‌ها و گزارش‌های معتبر فارسی و لاتین گردآوری شده است. بررسی مطالعات نشان می‌دهد که تحقق حکمرانی هوشمند نیازمند تلفیق زیرساخت‌های فناورانه با اصلاح ساختارهای مدیریتی، توسعه سرمایه اجتماعی، افزایش اعتماد عمومی، دسترسی آزاد به اطلاعات، تقویت مشارکت شهروندی و ایجاد هماهنگی میان ذی‌نفعان شهری است. همچنین، چالش‌هایی همچون ضعف زیرساخت‌های دیجیتال، نابرابری در دسترسی به فناوری، مقاومت نهادی، کمبود مهارت‌های تخصصی، مسائل مربوط به امنیت و حریم خصوصی داده‌ها و ضعف هماهنگی سازمانی می‌توانند مانع تحقق آن شوند. بر این اساس، حکمرانی هوشمند زمانی می‌تواند به بهبود عملکرد مدیریت شهری منجر شود که فناوری در کنار ظرفیت‌های انسانی، نهادی و اجتماعی قرار گیرد و شهروندان از جایگاه مصرف‌کننده خدمات به کنشگر فعال در فرایندهای شهری ارتقا یابند.

این مقاله سال ۱۴۰۴ در ششمین همایش بین المللی معماری، عمران،علوم زمین و محیط زیست سالم منتشر شده است.

انتهای پیام