رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با تأکید بر ضرورت آموزش مهارت‌های اقتصادی و تصمیم‌گیری به دانش‌آموزان، گفت: استفاده از تجربه کشورهای پیشرو در آموزش کارآفرینی، سواد مالی و مهارت‌های تحلیلی می‌تواند به اصلاح نظام آموزشی کشور و پرورش نسلی توانمند در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی کمک کند.
سیدطه‌حسین مدنی در گفت و گو با پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، با اشاره به اهمیت آموزش هوش تجاری در مدارس اظهار کرد: کشورهای توسعه‌یافته این حوزه را بسیار جدی گرفته‌اند. آنها با این نگاه که کودکان و نوجوانان آینده کشور را می‌سازند، به سمت توانمندسازی مبتنی بر کشف استعداد رفته‌اند تا هم آینده شخصی آنها را تضمین کنند و هم در ابعاد ملی نتایج ارزشمندی به دست آورند.
وی افزود: تجربه کشورهای اروپایی و آسیای شرقی در ارائه برنامه‌های درسی با محتوای اقتصادی، مالی و کارآفرینی در مدارس می‌تواند برای کشور ما بسیار آموزنده باشد. بررسی این تجربه‌ها فرصتی فراهم می‌کند تا سیاست‌گذاران آموزشی، راهکارهای مؤثر برای پرورش توانایی‌های دانش‌آموزان را شناسایی و متناسب با شرایط کشور اجرا کنند.
ضرورت عبور از آموزش‌های صرفاً نظری
مدنی با اشاره به تجربه استونی در آموزش مهارت‌های کارآفرینی گفت: این کشور از جمله کشورهایی است که برنامه‌های درسی مدارس را با رویکرد مهارت‌های کارآفرینی از مقطع ابتدایی اصلاح کرده است. ایجاد ارتباط قوی بین مدرسه و صنعت و حرفه‌ای‌سازی آموزگاران از دیگر برنامه‌های استونی برای اصلاح برنامه‌های درسی مدارس بوده است. این کشور همچنین به‌طور رسمی برنامه‌های آموزش کارآفرینی و هوش مصنوعی را در مدارس اجرا می‌کند.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند ادامه داد: تجربه استونی نشان می‌دهد که آموزش مهارت‌های موردنیاز زندگی و اقتصاد آینده را می‌توان از سال‌های نخست تحصیل آغاز کرد. در چنین رویکردی، مدرسه تنها محل انتقال اطلاعات و آموزش محفوظات نیست، بلکه زمینه‌ای برای شناسایی استعدادها و تقویت توانایی‌های عملی دانش‌آموزان به شمار می‌رود.
وی با اشاره به تجربه فنلاند در این زمینه افزود: فنلاند مهارت‌های کارآفرینی را به‌طور ویژه در برنامه‌های درسی گنجانده و به سمت آموزش پروژه‌محور رفته است. سیستم آموزشی این کشور تأکید زیادی بر خلاقیت، استقلال و رشد حرفه‌ای آموزگاران دارد.
تجربه کشورهای آسیایی در آموزش اقتصادی
مدنی با اشاره به نمونه‌های موجود در شرق آسیا تصریح کرد: سنگاپور بین آموزش‌های مالی و برنامه‌های درسی مدارس، در قالب برنامه MoneySENSE پیوندی هماهنگ ایجاد کرده است. این برنامه ملی با هدف افزایش سواد مالی شهروندان طراحی شده و دانش‌آموزان، خانواده‌ها و بزرگسالان را دربرمی‌گیرد.
وی افزود: توجه به سواد مالی در کنار سایر مهارت‌های زندگی می‌تواند به افراد کمک کند تا در مواجهه با مسائل اقتصادی، انتخاب‌های آگاهانه‌تری داشته باشند. از این منظر، آموزش هوش تجاری نباید صرفاً به آشنایی با مفاهیم کسب‌وکار محدود شود، بلکه لازم است توانایی تحلیل موقعیت‌ها و ارزیابی پیامدهای تصمیم‌ها نیز در دانش‌آموزان تقویت شود.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با اشاره به تجربه ژاپن در زمینه هدایت تحصیلی و شغلی دانش‌آموزان گفت: در این کشور یک نظام قدرتمند برای راهنمایی شغلی و برنامه‌ریزی زندگی آینده دانش‌آموزان شکل گرفته که بار اصلی آن بر عهده مشاوران مدارس است. طی این رویکرد، برنامه‌های ساختارمند با هدف خودشناسی و برنامه‌ریزی زندگی در مدارس اجرا می‌شود. در واقع مدارس موظف به ارائه مشاوره و آموزش شغلی هستند.
مدنی همچنین درباره وضعیت آموزش مالی در کره جنوبی اظهار کرد: آموزش کارآفرینی در مدارس کره جنوبی طبق ارزیابی‌های بین‌المللی ضعیف‌تر از حد انتظار مردم پایین‌تر است. به همین دلیل افکار عمومی، دولت را برای تقویت آموزش مالی در مدارس تحت فشار گذاشته‌اند.
وی افزود: این وضعیت باعث شده خانواده‌های پردرآمد در کره جنوبی برای آموزش سواد مالی و هوش تجاری منتظر دولت نمانند و با روی آوردن به آموزش خصوصی، به سمت تقویت سواد مالی فرزندان خود بروند تا ریسک رفتارهای ناسالم اقتصادی و قرار گرفتن در معرض کلاهبرداری را کاهش دهند و توان مدیریتی و کارآفرینی فرزندان خود را برای آینده بهبود بخشند.
بومی‌سازی آموزش هوش تجاری در ایران
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با تأکید بر ضرورت بومی‌سازی تجربه‌های جهانی در نظام آموزشی کشور گفت: نگاه به تجارت نباید صرفاً به بازار محدود شود، بلکه باید آن را به‌عنوان فرهنگ تصمیم‌سازی اقتصادی مورد توجه قرار داد.
وی افزود: بومی‌سازی آموزش‌های هوش تجاری مبتنی بر تجربه کشورهای اروپایی و شرق آسیا، نباید فقط درباره پس‌انداز یا خرج‌کردن باشد، بلکه باید شناخت فرصت، تحلیل ریسک، رفتار مصرف‌کننده و حتی اخلاق اقتصادی را نیز دربرگیرد و ترکیبی از آموزش مالی، تفکر انتقادی و تربیت تصمیم‌ساز اقتصادی باشد.
مدنی ادامه داد: تحقق این رویکرد به طراحی برنامه‌های آموزشی متناسب با سن دانش‌آموزان و پیوند میان مفاهیم نظری و نیازهای واقعی زندگی نیاز دارد. همچنین تجربه‌های جهانی باید با در نظر گرفتن شرایط فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ایران بررسی شوند تا امکان اجرای مؤثر آنها فراهم شود.
انتهای پیام
