عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان با بیان اینکه هوشمندسازی دیگر یک انتخاب برای اصفهان نیست، بلکه ضرورتی برای حفظ پایداری و رقابتپذیری این کلانشهر است، گفت: «مدیریت هوشمند میتواند راهی برای عبور از بحران آب، فرونشست زمین، آلودگی هوا و ترافیک باشد.»
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، احمدرضا منتظرالقائم با اشاره به ضرورت حرکت اصفهان به سمت مدیریت هوشمند شهری، اظهار کرد: «اصفهان امروز با دو میلیون نفر جمعیت، روزانه نزدیک به یک میلیون تردد خودرویی را تجربه میکند؛ از یک سو میراثدار تمدنی هزارساله و شهری با پیشینهای کمنظیر در عرصه فرهنگ، علم و هنر است و از سوی دیگر با بحرانهای پیچیدهای دستوپنجه نرم میکند که هر یک بهتنهایی میتواند آینده این شهر را دگرگون کند.»
وی با بیان اینکه مدیریت هوشمند شهری در سادهترین تعریف، استفاده از فناوریهای نوین برای بهبود کیفیت زندگی شهروندان است، افزود: «این تعریف اگرچه درست است، اما کافی نیست. مدیریت هوشمند یعنی تحول در شیوه حکمرانی؛ یعنی گذر از تصمیمگیریهای سلیقهای و مقطعی به تصمیمسازی دادهمحور و آیندهنگر.»
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان با تأکید بر اینکه اصفهان نسبت به بسیاری از کلانشهرهای کشور نیاز فوریتری به این تحول دارد، به چهار بحران اساسی اشاره کرد:
نخست، بحران آب و فرونشست؛ منتظرالقائم عنوان کرد: «زایندهرود که هویت تاریخی و زیستبومی اصفهان به شمار میرود، سالهاست با خشکی دستوپنجه نرم میکند، اما مسئله فقط خشکی رودخانه نیست؛ آینده اقتصادی و اجتماعی شهر نیز تحت تأثیر این بحران قرار دارد.» وی اضافه کرد: «برداشت بیرویه از سفرههای آب زیرزمینی، سالانه بیش از ۰.۸ متر افت سطح آب زیرزمینی را به همراه داشته و فرونشست زمین را تشدید کرده است؛ پدیدهای که نهتنها بناهای تاریخی، بلکه زیرساختهای شهری را نیز تهدید میکند.»
دوم، آلودگی هوا؛ به گفته وی، «اصفهان بهعنوان یکی از قطبهای صنعتی کشور، سالانه روزهای زیادی هوای ناسالم را تجربه میکند. ترکیب آلایندههای صنعتی با ترافیک سنگین شهری، معضلی چندوجهی ایجاد کرده که دیگر با روشهای سنتی قابل حل نیست.»
سوم، ترافیک سنگین؛ منتظرالقائم افزود: «نزدیک به یک میلیون تردد روزانه نیز فشار بیسابقهای بر خیابانها و شبکه حملونقل وارد کرده است و روشهای سنتی مدیریت ترافیک دیگر پاسخگوی نیازهای این کلانشهر نیست.»
چهارم، خطر خروج سرمایه و نخبگان؛ وی هشدار داد: «اگر اصفهان نتواند خود را به سامانههای هوشمند مجهز کند، سرمایهگذاری، گردشگری و حتی نیروی انسانی متخصص خود را از دست خواهد داد.»
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان پنج محور اصلی اهداف مدیریت هوشمند شهری را برشمرد: «نخست، بهبود کیفیت زندگی شهروندان؛ دوم، بهینهسازی مصرف منابع شامل آب، انرژی و سوخت؛ سوم، افزایش کارایی و کاهش هزینهها؛ چهارم، ارتقای ایمنی و تابآوری شهری؛ و پنجم، ایجاد شفافیت و مشارکت شهروندی.»
وی درباره هزینههای اجرای فناوریهای هوشمند تصریح کرد: «باید نگاه را از هزینه به سرمایهگذاری تغییر دهیم؛ تجربه شهرهای پیشرو در جهان نشان داده است که هوشمندسازی نهتنها هزینهزا نیست، بلکه در میانمدت صرفهجوییهای قابلتوجهی به همراه دارد.»
منتظرالقائم با ارائه مثالهایی از این صرفهجویی، افزود: «سیستمهای هوشمند مدیریت ترافیک میتوانند زمان سفر را تا ۳۰ درصد کاهش دهند، مصرف سوخت را بهینه کنند و استهلاک وسایل نقلیه را کاهش دهند، همچنین سیستمهای روشنایی هوشمند معابر که بر اساس تردد عابران تنظیم میشوند، مصرف انرژی را تا ۷۰ درصد کاهش میدهند.»
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان با اشاره به ظرفیتهای موجود، خاطرنشان کرد: «بخش مهمی از زیرساختهای مورد نیاز، همچون دوربینهای نظارتی و سنسورها، سرمایهگذاریهای مقطعی هستند که سالها خدمات ارائه میکنند. شهرداری اصفهان در حال حاضر نزدیک به ۹۰۰ دوربین هوشمند در سطح شهر نصب کرده است؛ این یعنی زیرساخت تا حد خوبی فراهم است و آنچه نیاز است، نظام تحلیلی و تصمیمساز مبتنی بر هوش مصنوعی است که از این دادهها استفاده کند.»
وی با اشاره به الزامات تحقق مدیریت هوشمند شهری، چهار شرط اساسی را برشمرد:
۱. ایجاد بانک جامع دادههای شهری؛ منتظرالقائم گفت: «داده، قلب هوشمندسازی به شمار میرود و بدون دادههای دقیق، یکپارچه و بهروز، هوش مصنوعی و سامانههای هوشمند کارایی نخواهند داشت.»
۲. تدوین سند توسعه هوش مصنوعی؛ وی تأکید کرد که این اقدام در شهرداری اصفهان کلید خورده است.
۳. توانمندسازی نیروی انسانی؛ به گفته وی، «هوش مصنوعی یک ابزار است و این انسانها هستند که تصمیم میگیرند؛ بنابراین مدیران و کارشناسان شهری باید برای استفاده از این فناوریها آموزش ببینند.»
۴. همکاری دانشگاه و صنعت؛ عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان گفت: «دانشگاه اصفهان، دانشگاه صنعتی اصفهان و سایر مراکز علمی، ظرفیتهای ارزشمندی در حوزه هوش مصنوعی، دادهکاوی و فناوریهای نوین دارند. این ظرفیتها باید در خدمت مدیریت شهری قرار گیرد.»
منتظرالقائم در پاسخ به این پرسش که مهمترین مانع پیشروی هوشمندسازی اصفهان چیست، اظهار کرد: «بدون تردید، نبود نگاه یکپارچه و بلندمدت مهمترین چالش در این مسیر است؛ گاهی پروژههای مقطعی و جزیرهای اجرا میشود، در حالی که هوشمندسازی نیازمند یک راهبرد کلان، برنامهریزی بلندمدت و هماهنگی میان تمام دستگاههای مرتبط است.»
وی در پایان با بیان اینکه «آینده اصفهان در گرو حرکت به سمت حکمرانی دادهمحور و بهرهگیری هدفمند از فناوریهایی همچون هوش مصنوعی، اینترنت اشیا و کلانداده است»، تأکید کرد: «اگر این تحول با برنامهریزی منسجم، سرمایهگذاری مناسب و همکاری میان مدیریت شهری، دانشگاهها و بخش خصوصی دنبال شود، میتواند مسیر توسعه پایدار و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان را هموار کند.»
انتهای پیام