طراحی الگوی مدیریت استراتژیک یکپارچه خدمات شهری با رویکرد حکمرانی هوشمند و توسعه پایدار

سحر رستمی مسئول منابع انسانی و تشکیلات شهرداری، امید درویشوند معاون خدمات شهری شهرداری در مقاله « طراحی الگوی مدیریت استراتژیک یکپارچه خدمات شهری با رویکرد حکمرانی هوشمند و توسعه پایدار» عنوان کردند که حرکت به‌سمت مدیریت استراتژیک یکپارچه خدمات شهری، با تأکید بر حکمرانی هوشمند و توسعه پایدار، ضرورتی اساسی برای ارتقای کارآمدی مدیریت شهری محسوب می‌شود.

به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، در چکیده این مقاله آمده است:

مدیریت خدمات شهری در شرایط کنونی با مجموعه‌ای از چالش‌های پیچیده و به‌هم‌پیوسته مواجه است که از جمله آن‌ها می‌توان به گسترش شهرنشینی، افزایش انتظارات شهروندان، محدودیت منابع مالی، ناهماهنگی میان سازمان‌های ارائه‌دهنده خدمات، پیچیدگی مسائل زیست‌محیطی و ضرورت بهره‌گیری از فناوری‌های نوین اشاره کرد. در چنین شرایطی، رویکردهای سنتی مدیریت شهری که عمدتاً بر تقسیم وظایف سازمانی و تصمیم‌گیری‌های کوتاه‌مدت استوار هستند، توانایی کافی برای پاسخ‌گویی به نیازهای متنوع و متغیر شهرها را ندارند. ازاین‌رو، حرکت به‌سمت مدیریت استراتژیک یکپارچه خدمات شهری، با تأکید بر حکمرانی هوشمند و توسعه پایدار، ضرورتی اساسی برای ارتقای کارآمدی مدیریت شهری محسوب می‌شود.

هدف مقاله حاضر، طراحی یک الگوی مفهومی برای یکپارچه‌سازی راهبردی خدمات شهری و تبیین مؤلفه‌ها، سازوکارها و الزامات اجرایی آن است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و بررسی ادبیات علمی مرتبط، ابعاد مختلف مدیریت استراتژیک، حکمرانی هوشمند، تحول دیجیتال، مشارکت شهروندی و توسعه پایدار را مورد بررسی قرار می‌دهد.

در الگوی پیشنهادی، یکپارچگی نهادی، مدیریت داده‌محور، هماهنگی بین‌بخشی، مشارکت عمومی، تخصیص بهینه منابع، پاسخ‌گویی سازمانی و ملاحظات زیست‌محیطی به‌عنوان مؤلفه‌های اصلی در نظر گرفته شده‌اند. همچنین، بر ضرورت ایجاد پیوند میان برنامه‌ریزی راهبردی، تصمیم‌گیری اجرایی، ارائه خدمات و ارزیابی مستمر عملکرد تأکید می‌شود.

نتایج تحلیل نشان می‌دهد که تحقق مدیریت یکپارچه خدمات شهری مستلزم عبور از ساختارهای بخشی و پراکنده، توسعه زیرساخت‌های اطلاعاتی مشترک، تقویت ظرفیت نهادی شهرداری‌ها و استقرار نظام پایش مبتنی بر شاخص‌های اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی است. الگوی ارائه‌شده می‌تواند به‌عنوان چارچوبی مفهومی برای بهبود تصمیم‌گیری، افزایش کیفیت خدمات عمومی و حرکت به‌سوی شهرهای هوشمند، تاب‌آور و پایدار مورد استفاده قرار گیرد.

این مقاله سال ۱۴۰۵ در دومین همایش بین المللی دستاوردهای نوین علمی پژوهشی در آموزش و پرورش و علوم انسانی با رویکرد آسیب‌شناسی تربیتی، دینی و فرهنگی در ایران و جهان منتشر شده است.

انتهای پیام