پژوهشی در برزیل درباره شاخص‌های حکمرانی و نوآوری در شهرهای هوشمند نشان می‌دهد که نبود سامانه‌های یکپارچه پایش عملکرد، ضعف در استفاده از داده‌ها و محدود بودن مشارکت ذی‌نفعان، از جمله چالش‌های مدیریت شهری برای تحقق اهداف شهر هوشمند است.

به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، پژوهشگران در مقاله‌ای با عنوان «شاخص‌های حکمرانی و نوآوری شهر هوشمند؛ درس‌هایی از زیست‌بوم‌های شهری برزیل» که در مجله علمی Journal of Urban Management منتشر شده، نحوه استفاده مدیران محلی از شاخص‌های حکمرانی را در فرایند توسعه شهرهای هوشمند بررسی کرده‌اند.

این پژوهش با استفاده از روش کیفی و اکتشافی انجام شده و داده‌های آن از مصاحبه با مدیران محلی و کارشناسان صدور گواهی‌نامه‌های استانداردهای بین‌المللی، به همراه بررسی اسناد، به دست آمده است. در این مطالعه، استانداردهای بین‌المللی مرتبط با کیفیت خدمات شهری، شهرهای هوشمند و تاب‌آوری شهری نیز مورد توجه قرار گرفته‌اند.

یافته‌های پژوهش از تفاوت دیدگاه میان مدیران محلی و کارشناسان استاندارد حکایت دارد. مدیران محلی بیشتر بر دانش فنی و دسترسی به منابع تأکید داشته‌اند، درحالی‌که کارشناسان بر اهمیت شفافیت، مشارکت شهروندان و فرایندهای تصمیم‌گیری مشارکتی تمرکز کرده‌اند.

به اعتقاد پژوهشگران، تفاوت این اولویت‌ها می‌تواند هماهنگی میان نهادهای مختلف را دشوار کند و به پراکندگی در فرایند حکمرانی شهری بینجامد.

یکی دیگر از یافته‌های این مطالعه، نبود ابزارهای یکپارچه برای پایش شاخص‌های حکمرانی و استفاده محدود از داشبوردهای مدیریتی برای دنبال کردن عملکرد شهرهاست. چنین شرایطی، امکان دسترسی مدیران به تصویری جامع از وضعیت شهر را محدود می‌کند و تصمیم‌گیری هماهنگ میان بخش‌های مختلف را دشوارتر می‌سازد.

پژوهش همچنین نشان می‌دهد که در برخی موارد، تصمیم‌گیری‌های مدیریتی بیشتر بر برداشت و تجربه فردی متکی است و سازوکارهای نهادمند برای مشارکت دادن ذی‌نفعان در تصمیم‌سازی به اندازه کافی توسعه نیافته‌اند.

از منظر حکمرانی هوشمند، این یافته‌ها اهمیت استفاده منسجم از داده‌ها، شاخص‌های قابل سنجش، شفافیت اطلاعات و مشارکت شهروندان را در مدیریت شهری برجسته می‌کند. صرف به‌کارگیری فناوری‌های جدید، به‌تنهایی تضمین‌کننده تحقق شهر هوشمند نیست؛ بلکه لازم است فناوری در خدمت بهبود تصمیم‌گیری، هماهنگی نهادی و پاسخ‌گویی مدیران قرار گیرد.

پژوهشگران معتقدند نتایج این مطالعه می‌تواند به شهرداری‌ها در تدوین سازوکارهای مؤثرتر حکمرانی نوآوری کمک کند؛ به‌ویژه در شهرهایی که می‌خواهند عملکرد خود را با استانداردهای بین‌المللی شهر هوشمند هماهنگ کنند.

این مطالعه همچنین بر اهمیت توجه به شرایط محلی در اجرای استانداردهای جهانی تأکید دارد؛ زیرا تفاوت در منابع، ظرفیت‌های نهادی و اولویت‌های مدیریتی می‌تواند فاصله‌ای میان انتظارات استانداردها و عملکرد واقعی شهرها ایجاد کند.

در مجموع، یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد توسعه حکمرانی هوشمند به ترکیبی از داده‌های قابل اتکا، ابزارهای یکپارچه پایش، شفافیت، مشارکت اجتماعی و سازوکارهای هماهنگ تصمیم‌گیری نیاز دارد؛ مؤلفه‌هایی که می‌توانند مدیریت شهری را از تصمیم‌گیری پراکنده به سوی سیاست‌گذاری منسجم‌تر و مبتنی بر شواهد هدایت کنند.

انتهای پیام