رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با تأکید بر اینکه امنیت غذایی تنها به میزان تولید محصولات کشاورزی محدود نمیشود، گفت: حفظ اراضی کشاورزی، افزایش بهرهوری، یکپارچهسازی زمینها، پایداری زنجیره تأمین، تنوعبخشی به مسیرهای واردات و آمادگی برای شرایط بحرانی، مجموعهای از عوامل مؤثر بر امنیت غذایی کشور هستند.
سیدطهحسین مدنی در گفت و گو با پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، درباره امنیت غذایی بر ضرورت حفاظت از زمینهای کشاورزی تأکید کرد و گفت: بیتوجهی به حفظ اراضی کشاورزی میتواند در سالهای آینده کشور را با چالشهای جدی در حوزه تولید و تأمین مواد غذایی مواجه کند.
وی افزود: تنها بخش محدودی از اراضی کشور قابلیت کشت و بهرهبرداری دارد و به همین دلیل حفظ و حراست از اراضی مرغوب کشاورزی باید در برنامههای توسعهای کشور مورد توجه جدی قرار گیرد.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند ادامه داد: خرد شدن مستمر زمینهای کشاورزی یکی از تهدیدهای مهم برای آینده کشاورزی است و باید با استفاده از سیاستهای تشویقی، زمینه یکپارچهسازی اراضی و افزایش بهرهوری آنها فراهم شود.
مدنی با اشاره به ارتباط میان توسعه شهری و امنیت غذایی گفت: توسعه افقی شهرها باید به صورت برنامهریزیشده انجام شود و در این فرآیند، حفظ اراضی حاصلخیز کشاورزی نباید نادیده گرفته شود.
وی افزود: زمینهای مرغوب کشاورزی در اطراف شهرها از ظرفیتهای مهم تولیدی کشور هستند و تغییر کاربری این اراضی میتواند در بلندمدت آثار مستقیمی بر امنیت غذایی داشته باشد.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند همچنین بر ضرورت ساماندهی و یکپارچهسازی اراضی کشاورزی تأکید کرد و گفت: توسعه پایدار در این بخش نیازمند آن است که دولت با تسهیلگری، کشاورزان را به سمت تجمیع زمینها و استفاده از فناوریهای روز هدایت کند.
مدنی در ادامه امنیت غذایی را به زنجیره تأمین کالاهای اساسی مرتبط دانست و گفت: لجستیک و حمل و نقل یکی از این حوزهها است چون تولید، نگهداری و توزیع مواد غذایی و دارو بدون وجود زنجیره تأمین پایدار ممکن نیست.
وی افزود: اختلال در مسیرهای حملونقل میتواند خیلی سریع بر دسترسی مردم به مواد غذایی و دارو اثر بگذارد و به همین دلیل موضوع لجستیک باید یکی از محورهای اصلی برنامهریزی برای حفظ امنیت غذایی کشور باشد.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند با تفکیک شرایط عادی از شرایط بحرانی گفت: در شرایط عادی تصمیمگیریهای مربوط به زنجیره تأمین باید بر مبنای صرفه اقتصادی باشد، اما در شرایط بحران، تابآوری و امنیت تأمین کالاهای اساسی باید در اولویت قرار گیرد.
وی افزود: برنامهریزی برای شرایط بحرانی نباید به زمان وقوع جنگ یا بحران موکول شود و کشور باید پیش از وقوع اختلال، سناریوهای مختلف تأمین کالاهای اساسی را طراحی و برای آنها مسیرهای جایگزین داشته باشد.
مدنی با تأکید بر ضرورت تنوعبخشی به شیوههای حملونقل اظهار کرد: هیچ کشوری نمیتواند تنها بر یک روش حملونقل متکی باشد و توسعه پایدار نیازمند استفاده ترکیبی از حملونقل دریایی، ریلی، جادهای و هوایی است.
وی افزود: افزایش سهم مسیرهای جایگزین و کریدورهای منطقهای در تأمین کالاهای اساسی میتواند به افزایش تابآوری زنجیره تأمین کمک کند و وابستگی کشور به یک مسیر یا یک شیوه حملونقل را کاهش دهد.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند همچنین درباره وابستگی به یک کشور یا یک مسیر مشخص برای تأمین کالاهای اساسی هشدار داد و گفت: وابستگی به یک کشور یا یک مسیر مشخص، ریسک زنجیره تأمین را افزایش میدهد و در شرایط بحرانی باید مسیرهایی مورد توجه قرار گیرند که از ثبات و ظرفیت بیشتری برای تأمین نیازهای اساسی کشور برخوردارند.
وی افزود: اولویتبندی کالاهای راهبردی، تنوعبخشی به مبادی تأمین و توجه به محدودیتهای زیرساختی بنادر، ناوگان و شبکه حملونقل از جمله اقداماتی است که باید در برنامهریزیهای مرتبط با امنیت غذایی مورد توجه قرار گیرد.
مدنی تدوین اطلس جامع حملونقل و لجستیک و اطلس تجارت ایران را از نیازهای مهم کشور عنوان کرد و گفت: توسعه کریدورهای جایگزین، تنوعبخشی به مسیرهای تأمین و افزایش تابآوری زنجیره تأمین، علاوه بر آثار اقتصادی، در امنیت غذایی و پایداری دسترسی مردم به کالاهای اساسی نیز نقش دارد.
وی افزود: امنیت غذایی را نمیتوان صرفاً نتیجه عملکرد بخش کشاورزی دانست، بلکه تولید، حفظ منابع و اراضی کشاورزی، فناوری، حملونقل، ذخایر راهبردی و مدیریت زنجیره تأمین همگی در شکلگیری آن نقش دارند.
رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند در پایان گفت: سیاستگذاری در حوزه امنیت غذایی باید پیش از وقوع بحران انجام شود تا کشور در زمان بروز اختلال، امکان حفظ جریان تأمین کالاهای اساسی و دسترسی پایدار مردم به غذای سالم را داشته باشد.
انتهای پیام
