کارشناسان حوزه گردشگری معتقدند آینده مقاصد موفق جهان دیگر تنها با افزایش تعداد گردشگران تعریف نمیشود، بلکه کیفیت تجربه سفر، میزان رضایت مسافران، ارزش اقتصادی هر بازدید، حفظ محیطزیست و ارتقای کیفیت زندگی جامعه میزبان به مهمترین شاخصهای توسعه تبدیل شدهاند؛ رویکردی که تحقق آن نیازمند حکمرانی هوشمند و تغییر نگاه از «اقتصاد ورود» به «اقتصاد ارزش» است.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، محمدامین جعفری، مدیر نظارت بر خدمات و مراکز گردشگری کیش طی یادداشتی در این خصوص نوشت:
جزیره کیش به عنوان یکی از مهمترین مقاصد گردشگری کشور، بیش از هر زمان دیگری نیازمند حرکت همگام با تحولات نوین صنعت گردشگری است. این جزیره به دلیل برخورداری از زیرساختهای مناسب، ظرفیتهای اقتصادی و جایگاه ویژه در صنعت گردشگری ایران، میتواند الگویی برای اجرای سیاستهای نوین در مدیریت مقاصد گردشگری باشد.
بر اساس این دیدگاه، توسعه گردشگری زمانی پایدار خواهد بود که میان رشد اقتصادی، کیفیت خدمات، حفاظت از منابع طبیعی، منافع سرمایهگذاران، رفاه ساکنان و رضایت گردشگران توازن برقرار شود. در این میان، مفهوم «تعادلبخشی» به عنوان یکی از مهمترین اصول مدیریت مقصد مطرح میشود؛ اصلی که از غلبه یک مؤلفه بر سایر بخشها جلوگیری کرده و زمینه توسعه متوازن را فراهم میکند.
نویسنده یادداشت تأکید میکند تمرکز صرف بر افزایش تعداد گردشگران، اگر بدون توجه به ظرفیتهای مقصد باشد، در بلندمدت میتواند به فرسودگی زیرساختها، کاهش کیفیت خدمات، آسیب به محیطزیست و افت جایگاه برند گردشگری منجر شود. از همین رو، آینده کیش در گرو ایجاد تعادل میان توسعه اقتصادی، حفاظت از اکوسیستم، سرمایهگذاری، کیفیت خدمات و مسئولیتپذیری نسبت به نسلهای آینده است.
در ادامه این یادداشت، بر تغییر رویکرد جهانی از «اقتصاد ورود» به «اقتصاد بازدیدکننده» تأکید شده است؛ رویکردی که ارزش یک مقصد را نه بر اساس تعداد مسافران، بلکه بر پایه کیفیت تعامل گردشگران، مدت اقامت، میزان هزینهکرد، رضایت و احتمال بازگشت آنان ارزیابی میکند.
نویسنده معتقد است گردشگر امروز تنها به دنبال اقامت یا خرید نیست، بلکه خواهان تجربهای متفاوت، ایمن، استاندارد و بهیادماندنی است. از سوی دیگر، گسترش شبکههای اجتماعی باعث شده هر گردشگر به رسانهای اثرگذار تبدیل شود و تجربه او نقش مهمی در تقویت یا تضعیف تصویر یک مقصد ایفا کند.
این یادداشت همچنین بر ضرورت تحول در نظام نظارت تأکید دارد و تصریح میکند نظارت در مدیریت نوین گردشگری تنها به کشف تخلفات محدود نیست، بلکه باید ابزاری برای ارتقای کیفیت خدمات، استانداردسازی، افزایش اعتماد عمومی، حمایت از رقابت سالم و تقویت برند مقصد باشد.
در بخش دیگری از این یادداشت، مشارکت فعال بخش خصوصی و جامعه محلی از مهمترین ارکان موفقیت سیاستهای گردشگری معرفی شده است. به اعتقاد نویسنده، سرمایهگذاران، هتلداران، فعالان گردشگری، اصناف، هنرمندان و ساکنان جزیره باید به عنوان شرکای راهبردی توسعه شناخته شوند و با مشارکت در فرآیند تصمیمگیری، نقش مؤثرتری در آینده گردشگری ایفا کنند.
وی همچنین نقش فناوری و داده را در تصمیمگیریهای مدیریتی بسیار مهم ارزیابی کرده و تأکید میکند: حکمرانی هوشمند، بدون دادههای معتبر و تحلیل مستمر، مفهومی ناقص خواهد بود. به باور نویسنده، تحلیل رفتار گردشگران، سنجش میزان رضایت، ارزیابی مستمر کیفیت خدمات و استفاده از دادههای دقیق، امکان تدوین سیاستهای آیندهنگر و مدیریت کارآمدتر منابع را فراهم میکند.
در جمعبندی این یادداشت آمده است که کیش با برخورداری از زیرساختهای مناسب، برند شناختهشده، ظرفیتهای بخش خصوصی و موقعیت ممتاز جغرافیایی، توانایی آن را دارد که پیشگام تحول در صنعت گردشگری ایران باشد. این تحول زمانی محقق خواهد شد که کیفیت خدمات، ارزشآفرینی، توسعه پایدار و حکمرانی هوشمند به محور اصلی سیاستگذاری تبدیل شوند.
نویسنده در پایان تأکید میکند که آینده گردشگری ایران متعلق به مقاصدی خواهد بود که بتوانند توسعه را با مسئولیتپذیری، نوآوری را با کیفیت و رقابتپذیری را با حکمرانی هوشمند پیوند بزنند و از «اقتصاد ورود» به «اقتصاد ارزش» عبور کنند.
انتهای پیام
