استفاده از هوش مصنوعی در پزشکی، وعدهی تشخیص سریعتر و دقیقتر را میدهد، اما گزارشهای جدید نشان میدهد که این فناوری گاهی اوقات به ابزاری برای ترساندن بیماران و تحمیل هزینههای سنگین تبدیل شده است. جوآنا استرن، ستوننویس سابق وال استریت ژورنال، در کتاب جدید خود با عنوان «من ربات نیستم»، داستان نگرانکنندهای را روایت میکند که چطور یک ویزیت معمولی دندانپزشکی، پرده از یک روش کسبوکار پرسود اما اخلاقیاً مشکوک برداشت.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، استرن در آخرین قسمت پادکست «هارد فورک» نیویورک تایمز، تجربهی خود را از مراجعه به دندانپزشک تعریف کرد. او متوجه شد که مطب از سیستم پیشرفتهی «Pearl AI» استفاده میکند. این سیستم در وبسایت خود ادعا میکند که میتواند ۳۷ درصد بیماری بیشتر را تشخیص دهد و ۲۴ درصد مراقبت بیشتری به بیماران نیازمند ارائه کند.
اما نتیجهی این تشخیص برای استرن شوکهکننده بود. هوش مصنوعی وجود پوسیدگیهای متعدد را گزارش داد و دندانپزشک بلافاصله بر اساس آن، یک درمان پریودنتال (لثه) چند مرحلهای با هزینهی هزاران دلار پیشنهاد داد. استرن که دندانهایش درد نمیکرد و پیش از این هرگز به چنین درمانی نیاز نداشته، احساس کرد فریب خورده است. او میگوید: «این عجیب بود. من پیش از این هرگز به چنین درمانی نیاز نداشتم. دندانهایم واقعا مرا اذیت نمیکنند.»
استرن برای اطمینان، نظر چندین دندانپزشک دیگر را جویا شد. همهی آنها با تشخیص هوش مصنوعی مخالف بودند و معتقد بودند که با مراقبتهای خانگی بهتر، وضعیت دندانها قابل بهبود است. اما چرا دندانپزشک مطب اول اصرار بر درمان داشت؟
پاسخ در فشارهای داخلی مطبهاست. کارمندان مطب به استرن گفتند که رؤسایشان به شدت بر استفاده از یافتههای هوش مصنوعی اصرار دارند و در صورت عدم استفاده، آنها را مورد انتقاد قرار میدهند. این فشارها باعث شده تا پزشکان گاهی نقش نظارتی خود را نادیده بگیرند. استرن با نقل قول از همکارانش میگوید: «ما میبینیم که هوش مصنوعی این را میگوید. اما ما در حال بررسی هستیم و واقعاً آنقدرها هم بد نیست. ما فکر میکنیم که با مراقبتهای خانگی بهتر، میتواند بهتر شود.»
نکتهی کلیدی اینجاست که در حالی که هوش مصنوعی در تشخیص بیماریهای جدی مانند سرطان پستان یا مشکلات کیسه صفرا میتواند نجاتبخش باشد، در مواردی مانند پوسیدگی دندان، کاربرد آن بیشتر جنبهی تجاری دارد. استرن معتقد است که مزیت شناسایی زودهنگام پوسیدگی، به اندازهی تشخیص سرطان حیاتی نیست و بیشتر احتمال دارد که بیمار را بترساند تا به او کمک کند.
او میگوید: «آنها از هوش مصنوعی استفاده میکنند تا سعی کنند شما را در مورد روشهای دندانپزشکی متقاعد کنند.» این جمله، نشاندهندهی تغییر ماهیت هوش مصنوعی از یک دستیار تشخیصی به یک ابزار متقاعدسازی مالی است.
استفاده گسترده از ابزارهایی مانند Pearl AI و Overjet در مطبهای دندانپزشکی، تنها بخشی از یک معضل بزرگتر است. مدیرعامل یک بیمارستان در نیویورک حتی امیدوار است که هوش مصنوعی بتواند تعداد رادیولوژیستهای آموزشدیده را کاهش دهد. اما این کاهش نیروی انسانی، بدون نظارت دقیق، میتواند منجر به خطاهای سیستماتیک شود.
اگرچه شرکتهایی مانند TSMC و سامسونگ در صنعت تراشه با چالشهای تأمین مواد اولیه دستوپنجه نرم میکنند، اما در صنعت سلامت، چالش اصلی «اعتماد» است. گزارش استرن هشداری جدی برای همهی ما است: قبل از پذیرش هرگونه تشخیص یا درمانی که بر اساس هوش مصنوعی ارائه میشود، حتماً نظر دوم را از یک متخصص مستقل جویا شوید. تکنولوژی باید خدمتگزار سلامت باشد، نه عامل ترس و هزینههای اضافی.
انتهای پیام
