افشین نجفقلیدوست، کارشناس سیاستگذاری عمومی، با نقد وضعیت فعلی فرایند تصمیمگیری در کشور، هشدار میدهد که بسیاری از نهادهای دولتی در چرخهای معیوب از «وضع صورتجلسه بدون تصمیم» گرفتار شدهاند. او معتقد است که جامعه زمانی میتواند انتظار اقدام مؤثر داشته باشد که مسائل بهطور روشن تعریف شوند و به مرحله تصمیمگیری برسند.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، نویسنده تأکید میکند که در بسیاری از موارد، جلسات متعدد تشکیل میشود و گزارشها تنظیم میگردد، اما تصمیم نهایی یا اجرای عملی شکل نمیگیرد. این وضعیت به معنای تعلیق حل مسئله است که هزینههای اجتماعی و اقتصادی را افزایش میدهد. او در این باره توضیح میدهد: در چنین وضعیتی، صورتجلسه از یک ابزار مدیریتی به ابزار مدیریت تعویق تبدیل میشود؛ یعنی مسئله دیده میشود اما حل نمیشود.
نجفقلیدوست اشاره میکند که در حکمرانی عمومی دو تصمیم حیاتی وجود دارد: اول، تشخیص اینکه چه چیزی «مسئله» است و دوم، تعیین «راهحل». اگر مسئله درست تعریف نشود، به قانونگذاری نمیرسیم و اگر راهحل روشن نباشد، تصمیمگیری در چرخه جلسات اداری حبس میشود.
در کشورهای توسعهیافته، ساختارها به گونهای طراحی شدهاند که جلسات صرفاً برای تصمیمسازی برگزار شوند و هر جلسه خروجی اجرایی مشخصی داشته باشد. مهمتر از همه، نظام تصمیمگیری در آنجا دادهمحور است. نجفقلیدوست تأکید میکند: در چنین ساختاری، صورتجلسه صرفاٌ ثبت گفتوگو نیست؛ بلکه ثبت تصمیم و تعهد اجرایی است.»
با توجه به پیچیدگیهای جدید مانند اقتصاد دیجیتال و فناوری، مدیریت با قوانین سنتی امکانپذیر نیست. نویسنده خواستار قوانین روزآمد و تصمیمگیری سریع مبتنی بر داده است. او نتیجه میگیرد: عبور از این وضعیت مستلزم اراده تصمیمگیری، شفافیت در سیاستگذاری و حرکت به سمت نظام حکمرانی هوشمند است؛ مسیری که میتواند تکلیف آحاد جامعه را در برخورداری از قوانین و مقررات روزآمد روشن کند.
در نهایت، انتظار جامعه از مجلس و دولت این است که فرایند سیاستگذاری را از صورتجلسهمحوری به تصمیممحوری تغییر دهند و مسئولیت اجرای تصمیمها را شفاف و قابل پیگیری کنند.
انتهای پیام
