آیدین نامغ، با نگاهی به آینده‌ی ایران، هشدار می‌دهد که کشور در آستانه‌ی یک دو راهی سرنوشت‌ساز قرار دارد: ترمیم گذشته یا اختراع آینده. او معتقد است که بازگرداندن بوروکراسی‌های قدیمی، اگرچه امن به نظر می‌رسد، اما در بلندمدت پرهزینه‌ترین گزینه است.

به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، نامغ تأکید می‌کند که اگر نظام بانکی ستون ثبات پولی است، نظام تأمین اجتماعی ستون ثبات اقتصاد است. او می‌گوید: بازسازی اقتصادی بدون بازسازی تجربه شهروند، پروژه‌ای نیمه‌کاره خواهد بود.

در دوره‌های بازسازی، شکاف بین منطق عملیاتی قدیمی قرن بیستم و نیازهای قرن بیست‌ویکم می‌تواند به بحران اعتماد تبدیل شود. شهروند نیازمند انتظار ندارد در پیچ‌وخم اداری گم شود.

تجربه کشورهای پیشرفته مانند فنلاند و آلمان نشان می‌دهد که دوام دولت‌ها به ظرفیت حکمرانی هوشمند رفاه وابسته است. در این الگوها، هوش مصنوعی مغز راهبری سیستم است، نه یک ابزار جانبی. نامغ توضیح می‌دهد: تجربه تاریخی نشان می‌دهد که دوام دولت‌های پساجنگ نه به قدرت نظامی یا حجم سرمایه‌گذاری، بلکه به ظرفیت حکمرانی هوشمند رفاه وابسته است… در این الگوها، داده به مثابه سرمایه ملی و هوش مصنوعی به عنوان مغز راهبری سیستم عمل کرده‌اند.»

برای عبور از وضعیت فعلی، چهار گام ضروری پیشنهاد می‌شود:

۱. تدوین معماری جامع تحول دیجیتال.

۲. تبدیل داده‌های بیمه‌شدگان به سرمایه استراتژیک از طریق اتصال به سامانه‌های مالیاتی و بانکی.

۳. حذف صف‌های فیزیکی با استفاده از چت‌بات‌های هوشمند.

۴. واگذاری پردازش پرونده‌های تکراری به الگوریتم‌ها تا نیروی انسانی به تحلیل و سیاست‌گذاری بپردازد.

نامغ هشدار می‌دهد که هوشمندسازی بدون چارچوب اخلاقی می‌تواند به بی‌اعتمادی دامن بزند. تصمیمات الگوریتمی باید شفاف، قابل توضیح و تحت نظارت مستقل باشند. جامعه‌ای که از بحران بیرون می‌آید، بیش از اتوماسیون به عدالت و شفافیت نیاز دارد.

در نهایت، سوال اصلی این است که آیا تأمین اجتماعی قرار است یک بیمه‌گر سنتی باقی بماند یا به نهادی راهبر در حکمرانی هوشمند رفاه تبدیل شود؟ نامغ نتیجه می‌گیرد: بازسازی، در نهایت، فقط ساختن زیرساخت‌ها نیست؛ بازسازی اعتماد است و اعتماد، در جهان امروز بر ستون داده، شفافیت و کارآمدی استوار خواهد بود.

انتهای پیام