در شرایطی که اقتصاد جهانی بهطور فزایندهای به سمت استفاده از تحلیلهای کلانداده، هوش مصنوعی و مدلهای تصمیمسازی مبتنی بر شواهد حرکت میکند، کارشناسان بر این باورند که بدون تقویت پیوند میان دانشگاه، صنعت و ساختارهای حکمرانی، امکان ارتقای کیفیت سیاستگذاری اقتصادی وجود نخواهد داشت. این روند، زمینهساز گذار به الگوهای نوین حکمرانی هوشمند در سطح ملی تلقی میشود.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، در همین زمینه، صادق جنانصفت، کارشناس اقتصادی، با اشاره به ظرفیتهای علمی کشور تأکید میکند: «کشور از نظر سرمایه انسانی در حوزه اقتصاد با کمبود مواجه نیست و جامعه دانشگاهی ایران از حضور گسترده افراد توانمند، پژوهشگران برجسته و متخصصان صاحبنظر بهرهمند است؛ افرادی که میتوانند در طراحی، بازنگری و اصلاح سیاستهای اقتصادی نقشی تعیینکننده ایفا کنند.»
با این حال، به گفته او، چالش اصلی در جای دیگری قرار دارد. وی در ادامه تصریح میکند: «مشکل اصلی نه در نبود ظرفیت علمی، بلکه در ضعف ارتباط ساختاری و مستمر میان دانشگاه، نخبگان و مراکز تصمیمگیری اقتصادی است؛ حلقهای مفقوده که طی سالهای اخیر اثرات آن در کیفیت سیاستگذاری بهوضوح مشاهده میشود.»
از نگاه این کارشناس اقتصادی، همین گسست باعث شده بخش مهمی از تصمیمات اقتصادی بدون پشتوانه علمی و تحلیلهای تخصصی اتخاذ شود. او در این باره میگوید: «ضعف ارتباط میان دانشگاه، نخبگان و مراکز تصمیمگیری باعث شده تصمیمات اقتصادی بدون بهرهگیری کافی از دانش تخصصی اتخاذ شود.تقویت این پیوند میتواند زمینهساز حرکت کشور به سمت حکمرانی هوشمند و دادهمحور باشد.»
در ادامه این تحلیل، فاصله میان نخبگان علمی و ساختار اجرایی نیز یکی از چالشهای جدی عنوان میشود. جنانصفت تصریح میکند: «در سالهای اخیر فاصله میان کارشناسان اقتصادی و فرآیندهای اجرایی روزبهروز بیشتر شده و همین گسست موجب شده است بخش قابل توجهی از تصمیمات اقتصادی بدون اتکا به دانش علمی بهروز و تحلیلهای حرفهای اتخاذ شود.»
او همچنین با مقایسه وضعیت ایران و برخی کشورهای دیگر جهان اضافه میکند: «در حالی که بسیاری از کشورها برای اداره اقتصاد خود از ظرفیت دانشگاهها، مدلسازیهای پیشرفته، روشهای تحلیل داده و فناوریهای نوین استفاده میکنند، در ایران همچنان نیاز جدی به تقویت پیوند میان دانشگاه و نهادهای حاکمیتی وجود دارد؛ پیوندی که میتواند یکی از مهمترین پیشنیازهای ارتقای کیفیت حکمرانی اقتصادی تلقی شود.»
در بخش دیگری از این گفتوگو، بر نقش آیندهساز دانشگاهها در تحول نظام تصمیمگیری اقتصادی تأکید شده است. جنانصفت میگوید: «حرکت به سمت حکمرانی هوشمند، دادهمحور و آیندهنگر بدون بهرهگیری از توان دانشگاهها و نخبگان علمی امکانپذیر نیست.»
او همچنین میافزاید: «هر اندازه ارتباط میان دانشگاه، صنعت و نهادهای سیاستگذار تقویت شود، زمینه برای استفاده گستردهتر و مؤثرتر از فناوریهای نوین در مدیریت اقتصادی کشور فراهم خواهد شد.»
در پایان این تحلیل، چشمانداز آینده اقتصاد جهانی چنین ترسیم میشود: «آینده اقتصاد جهان بهطور اجتنابناپذیر به سمت تصمیمگیری مبتنی بر داده، هوش مصنوعی و اتکا به دانش تخصصی حرکت میکند و ایران نیز برای افزایش بهرهوری، بهبود حکمرانی و ارتقای کیفیت سیاستگذاری ناچار است این مسیر را جدی بگیرد و از ظرفیت علمی موجود حداکثر استفاده را ببرد.»
انتهای پیام
