میترا مهدوی و محمد شاهمرادی در مقاله « حکمرانی هوشمند شهری و نقش کلان داده ها در تصمیم گیری و سیاست گذاری شهری» عنوان کردند که کلان‌داده‌های شهری یکی از مهم‌ترین پایه‌های حکمرانی هوشمند است.

به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، در چکیده این مقاله آمده است:

رشد سریع شهرنشینی، افزایش پیچیدگی مسائل شهری و گسترش فناوری‌های دیجیتال، شیوه‌های سنتی مدیریت و برنامه‌ریزی شهری را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. شهرهای امروز با مسائلی همچون افزایش ترافیک، آلودگی هوا، مصرف بالای انرژی، فشار بر زیرساخت‌ها، تغییرات اقلیمی، افزایش تقاضا برای خدمات عمومی و ضرورت مشارکت بیشتر شهروندان روبه‌رو هستند. در چنین شرایطی، حکمرانی هوشمند شهری به عنوان رویکردی نوین تلاش می‌کند با استفاده از فناوری‌های دیجیتال، داده‌های شهری و ظرفیت مشارکت ذی‌نفعان، فرایند تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری را کارآمدتر، شفاف‌تر، پاسخ‌گوتر و مبتنی بر شواهد کند.

یکی از مهم‌ترین پایه‌های حکمرانی هوشمند، کلان‌داده‌های شهری است. امروزه داده‌های گسترده‌ای از طریق حسگرهای شهری، اینترنت اشیا، سامانه‌های حمل‌ونقل، دوربین‌ها، شبکه‌های اجتماعی، سامانه‌های خدمات شهری، داده‌های مکانی و اپلیکیشن‌های مختلف تولید می‌شود. ارزش این داده‌ها صرفاً در حجم زیاد آن‌ها نیست، بلکه در امکان تحلیل هم‌زمان، کشف الگوهای پنهان، پیش‌بینی روندها و تبدیل اطلاعات خام به دانش قابل‌استفاده برای تصمیم‌گیران شهری است. سازمان همکاری و توسعه اقتصادی تأکید می‌کند که داده باید در خدمت اهداف سیاستی و توسعه شهری قرار گیرد و نباید خود داده و فناوری به هدف نهایی تبدیل شود.

این مقاله با رویکردی تحلیلی، به بررسی مفهوم حکمرانی هوشمند شهری، جایگاه کلان‌داده در مدیریت شهر، کاربرد داده‌های بزرگ در تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری، ظرفیت‌های هوش مصنوعی و تحلیل پیش‌بینانه و همچنین چالش‌های مرتبط با حریم خصوصی، امنیت، کیفیت داده، سوگیری الگوریتمی و شکاف دیجیتال می‌پردازد. در ادامه نیز الگویی برای استقرار حکمرانی هوشمند و داده‌محور در شهرها ارائه شده و ظرفیت‌ها و چالش‌های به‌کارگیری این رویکرد در شهرهای ایران، به ویژه تهران، مورد توجه قرار می‌گیرد. یافته‌های مقاله نشان می‌دهد که تحقق حکمرانی هوشمند صرفاً با خرید تجهیزات و ایجاد سامانه‌های دیجیتال امکان‌پذیر نیست، بلکه نیازمند تحول نهادی، ایجاد زیرساخت داده، هماهنگی میان سازمان‌ها، ارتقای سواد داده، تنظیم‌گری مناسب و مشارکت واقعی شهروندان است.

این مقاله سال ۱۴۰۵ در دهمین همایش بین المللی عمران، معماری و شهر سبز پایدار منتشر شده است.

انتهای پیام