دکتر نگوین سی دانگ: در چارچوب اهداف چهاردهمین کنگره ملی حزب، نوآوری عمیق در مدل رشد مبتنی بر علم، فناوری و تحول دیجیتال بهعنوان یک ضرورت راهبردی مطرح شده است. در این میان، هانوی بهعنوان مرکز سیاسی، اقتصادی و علمی ویتنام، نقشی تعیینکننده در بازتعریف الگوی توسعه ملی بر عهده دارد.
تغییر جایگاه هانوی در ساختار رشد ملی
در پاسخ به این پرسش که اولویت پایتخت برای نوآوری مدل رشد چه باید باشد، تأکید شد که هانوی نمیتواند مسیر توسعه مبتنی بر صنایع سنگین یا گسترش افقی فضاهای تولیدی را دنبال کند. به گفته این مقام دانشگاهی، «الزام هانوی برای نوآوری عمیق در مدل رشد خود، نه تنها افزایش محتوای علم و فناوری در بخشهای اقتصادی موجود، بلکه اساساًتر، تغییر جایگاه نقش توسعه پایتخت در ساختار رشد ملی است.»
بر همین اساس، سه رکن اصلی برای مدل جدید رشد هانوی تعریف شده است: اقتصاد دانشمحور، اصلاح حکمرانی شهری و توسعه اقتصاد سبز و خلاق.
اقتصاد دانشبنیان؛ موتور اصلی رشد آینده
در رکن نخست، هانوی باید به قطب نوآوری و اقتصاد دانشبنیان تبدیل شود. این تغییر به معنای عبور از رشد کمی به سمت رشد مبتنی بر بهرهوری و کیفیت است. در این چارچوب، اقتصاد دیجیتال، صنایع هوش مصنوعی، کلانداده، فناوری مالی و آموزش باکیفیت بالا بهعنوان محرکهای اصلی رشد معرفی شدهاند.
در ادامه تأکید میشود که «هانوی باید کاملاً به یک مدل رشد مبتنی بر بهرهوری، دانش و نوآوری روی آورد» و اقتصاد دانشبنیان را بهعنوان «موتور اصلی» سال ۲۰۴۵ در نظر بگیرد.
اصلاح حکمرانی شهری؛ پیشنیاز رشد پایدار
رکن دوم این تحول، پیوند مدل رشد با اصلاح حکمرانی شهری است. در این بخش تصریح شده است که تحول دیجیتال صرفاً دیجیتالیسازی خدمات عمومی نیست، بلکه باید به استقرار مدلی مبتنی بر داده، تصمیمگیری در زمان واقعی و سنجش اثربخشی خدمات منجر شود.
در این چارچوب، حرکت به سوی حکمرانی هوشمند شهری بهعنوان پیشنیاز کاهش هزینههای اجتماعی، افزایش شفافیت و ارتقای اعتماد عمومی مطرح میشود. به تصریح این تحلیل، «هانوی باید یک مدل مدرن حکمرانی شهری را انتخاب کند: حکمرانی مبتنی بر داده، مبتنی بر نتیجه و مبتنی بر تجربه.»
کیفیت زندگی؛ مزیت رقابتی پایتخت
در رکن سوم، توسعه شهری سبز و خلاق مورد تأکید قرار گرفته است. در این نگاه، کیفیت زندگی نه پیامد رشد، بلکه خود منبع و زیرساخت توسعه تلقی میشود. در همین راستا آمده است: «هانوی باید راحتی زندگی روزمره، دسترسی به خدمات عمومی، محیط زندگی امن، سبز و پاک و رضایت شهروندان را به عنوان شاخصهای مهم رشد در نظر بگیرد.»
توسعه حملونقل عمومی، کنترل آلودگی، گسترش فضاهای سبز و ارتقای خدمات رفاهی، بخشی از این راهبرد کلان است که به افزایش جذابیت شهری برای جذب سرمایه انسانی و سرمایهگذاریهای با ارزش افزوده بالا منجر خواهد شد.
تنگناهای نهادی و چالشهای گذار
با وجود این اهداف، چالشهایی نیز مطرح شده است. مهمترین تنگنا، همگام نبودن نهادهای توسعهای با الزامات اقتصاد دانشبنیان عنوان شده است. بسیاری از سیاستها همچنان برای مدل رشد قدیمی طراحی شدهاند و چارچوبهای انعطافپذیر کافی برای آزمایش فناوریهای نوین وجود ندارد.
همچنین ضعف ارتباط میان دانشگاهها، مراکز تحقیقاتی و بازار، گرایش منابع عمومی به سرمایهگذاریهای فیزیکی به جای سرمایهگذاری در داده و دانش، و احتیاط بیش از حد مدیریتی در پذیرش نوآوری از دیگر موانع گذار به اقتصاد نوآورانه ذکر شدهاند.
چشمانداز ۲۰۴۵؛ عبور از تله شهرهای بزرگ
در افق ۲۰۴۵، هانوی باید از وابستگی به فرصتهای سنتی مانند گسترش زمین و پروژههای افقی فاصله بگیرد. هشدار داده شده است که در غیر این صورت، پایتخت ممکن است در «تله شهرهای بزرگ» گرفتار شود؛ وضعیتی شامل تراکم ترافیک، آلودگی و کاهش بهرهوری.
جمعبندی این رویکرد در یک مدل سهگانه خلاصه شده است: «رشد مبتنی بر بهرهوری، حکمرانی مبتنی بر دادهها و رقابتپذیری مبتنی بر کیفیت زندگی.» مدلی که میتواند هانوی را به الگویی ملی برای توسعه پایدار و حکمرانی هوشمند تبدیل کند.
انتهای پیام
