محسن امیدوار، پژوهشگر اندیشکده دینا، با طرح پیشنهاد ایجاد یک ائتلاف پولی ـ مالی میان کشورهای هم‌پیمان، معتقد است تحولات و بحران‌های بین‌المللی می‌توانند فرصتی برای بازنگری در سازوکارهای پرداخت و کاهش وابستگی به ابزارهای مالی تحت کنترل قدرت‌های بزرگ فراهم کنند. وی استفاده از فناوری‌های نوین و طراحی یک ابزار پرداخت بین‌کشوری با پشتوانه طلا را از راهکارهای قابل بررسی در این زمینه می‌داند.
به گزارش پایگاه خبری حکمرانی هوشمند، امیدوار در تحلیل خود استدلال می‌کند که هم‌گرایی اقتصادی کشورها، علاوه بر افزایش منافع حاصل از همکاری، می‌تواند مبادلات تجاری را نیز تسهیل و تسریع کند. به باور وی، یکی از راه‌های تحقق این هدف، ایجاد سازوکارهای مشترک میان کشورهای دوست و هم‌پیمان است که با استفاده از ابزار تسویه مشترک، روابط اقتصادی و تجاری اعضا را تقویت کنند.
این پژوهشگر با اشاره به ظرفیت‌های اقتصاد دیجیتال توضیح می‌دهد که فناوری‌هایی مانند زنجیره بلوکی و دفاتر کل توزیع‌شده می‌توانند زمینه شکل‌گیری ابزارهای جدید تسویه در تجارت بین‌المللی را فراهم کنند. از نگاه او، سرعت، شفافیت و امنیت از ویژگی‌هایی هستند که این فناوری‌ها را به گزینه‌هایی قابل بررسی برای توسعه همکاری‌های مالی میان کشورها تبدیل می‌کنند.
ضرورت حفظ استقلال پولی در پیمان‌های مالی
امیدوار در ادامه، با اشاره به محدودیت‌های اتحادیه‌های پولی سنتی، معتقد است ایجاد ارز مشترک، با وجود برخی مزایا، ممکن است استقلال سیاست‌های پولی کشورهای عضو را تحت تأثیر قرار دهد. به گفته وی، چنین محدودیتی می‌تواند مدیریت منابع مالی دولت‌ها و تأمین کسری بودجه را نیز با چالش‌هایی همراه کند.
وی همچنین نوسانات شدید بسیاری از رمزدارایی‌ها را مانعی برای استفاده از آن‌ها به‌عنوان واحد سنجش ارزش می‌داند. این پژوهشگر در عین حال درباره برخی دارایی‌های باثبات مانند تتر هشدار می‌دهد و استدلال می‌کند که وابستگی این ابزارها به زیرساخت‌ها و سازوکارهای مالی تحت نفوذ آمریکا، می‌تواند امکان رصد تراکنش‌ها و مسدودسازی دارایی‌های کشورهای تحریم‌شده را فراهم کند.
بر همین اساس، امیدوار بر ضرورت طراحی ابزاری تأکید دارد که بتواند مزایای فناوری‌های مالی جدید را در اختیار کشورهای عضو قرار دهد، بدون آنکه استقلال پولی آن‌ها به خطر بیفتد.
توکن با پشتوانه طلا و ارزش‌گذاری بر مبنای یوان
پژوهشگر اندیشکده دینا، راهکار پیشنهادی این مجموعه را ایجاد یک ابزار پرداخت بین‌کشوری مبتنی بر رمزدارایی باثبات معرفی می‌کند که پشتوانه آن از طلای فیزیکی تأمین شود.
بر اساس این پیشنهاد، طلا در خزانه نگهداری و متناسب با پشتوانه موجود، توکن‌های پرداخت منتشر می‌شود. امیدوار معتقد است وجود پشتوانه فیزیکی می‌تواند از انتشار بی‌ضابطه توکن‌ها جلوگیری کند و به حفظ ارزش آن‌ها کمک کند.
در این مدل، ارزش هر توکن به‌جای آنکه مستقیماً با نوسانات قیمت طلا تغییر کند، معادل ارزش یک واحد یوان تعیین می‌شود. به توضیح وی، قراردادهای هوشمند می‌توانند برای تنظیم نسبت وثیقه و حفظ برابری ارزش توکن با یوان به کار گرفته شوند؛ به‌گونه‌ای که یوان نقش معیار قیمت‌گذاری را داشته باشد، اما تسویه نهایی معاملات از طریق انتقال توکن‌های دارای پشتوانه طلا انجام شود.
به این ترتیب، در چارچوب پیشنهادی امیدوار، کشورهای عضو می‌توانند از یک واحد محاسباتی مشترک برای تعیین ارزش کالاها و خدمات استفاده کنند، بی‌آنکه برای تسویه نهایی ناگزیر به جابه‌جایی واقعی یوان باشند.
مدیریت مشترک و نظارت بر پشتوانه توکن‌ها
امیدوار برای اداره این سازوکار، تشکیل کنسرسیومی متشکل از کشورهای هم‌پیمان را پیشنهاد می‌کند. بر اساس طرح مطرح‌شده، اعضا با سپرده‌گذاری طلا و مشارکت در نظارت بر خزانه‌ها، میزان انتشار توکن‌ها و تأیید تراکنش‌ها، در مدیریت شبکه نقش خواهند داشت.
از نگاه این پژوهشگر، مدیریت مشترک و نظارت اعضا بر پشتوانه دارایی‌های منتشرشده می‌تواند ریسک طرف مقابل را کاهش دهد و به پایداری سازوکار پرداخت کمک کند.
تنگه هرمز به‌عنوان محرک تقاضا برای ابزار پرداخت جدید
یکی دیگر از بخش‌های پیشنهاد اندیشکده دینا، استفاده از ظرفیت اقتصادی تنگه هرمز برای ایجاد تقاضا برای توکن مورد نظر است. امیدوار مطرح می‌کند که در صورت اجرای سیاست دریافت عوارض عبور از این تنگه، می‌توان توکن پیشنهادی را به‌عنوان ابزار پرداخت این عوارض در نظر گرفت.
به باور وی، پذیرش توکن برای پرداخت عوارض می‌تواند بخشی از تقاضا برای این دارایی را ایجاد کند و به افزایش اعتبار آن در مبادلات بین‌المللی کمک برساند. او همچنین پیشنهاد می‌کند مشوق‌های مربوط به عبور از تنگه با میزان استفاده کشورها از این توکن یا مشارکت آن‌ها در کنسرسیوم مرتبط شود تا انگیزه بیشتری برای پیوستن به این سازوکار به وجود آید.
امیدوار در جمع‌بندی تحلیل خود، استفاده از فرصت‌های ناشی از تحولات بین‌المللی برای بازنگری در قواعد پولی و مالی را ضروری می‌داند. پیشنهاد او، بررسی امکان ایجاد یک ابزار تسویه مشترک با پشتوانه طلا، مدیریت چندجانبه و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین است؛ مدلی که به اعتقاد وی می‌تواند مسیری برای تقویت همکاری اقتصادی کشورهای هم‌پیمان و کاهش وابستگی آن‌ها به برخی سازوکارهای مالی مسلط فراهم کند.
انتهای پیام
